บทที่ 8จูบแรกของเธอ 1

บทที่ 8 จูบแรกของเธอ รถยนต์คันหรูจอดนิ่งอยู่ริมถนนยามค่ำคืน แสงไฟจากเสาริมถนนส่องสว่างทอดยาวออกไป เสียงเครื่องยนต์ยังคงทำงานเงียบ ๆ มีเพียงบรรยากาศภายในห้องโดยสารที่ถูกปกคลุมไปด้วยความกดดัน จากนัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้น หญิงสาวตัวเล็กสวมชุดเดรสสีดำนั่งนิ่งอยู่บนหน้าตักของเขา ดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นจ้องมองรอยสักรูปเสือคำราม ก่อนจะเลื่อนลงมาจดจ่ออยู่ตรงแผงหน้าท้องแข็งแกร่ง หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ สัมผัสลมหายใจร้อนเป่ากระทบดวงหน้าสวยหวาน ฝ่ามือแกร่งทาบทาลงบนแผ่นหลังทำเอาร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ “ไม่อยากสัมผัสดูเหรอ?” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้น ดึงสติของมินกลับมา สตรีรูปร่างเล็กเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แววตาคมกริบคู่นั้นสะท้อนภาพของหญิงสาวตรงหน้า ความเงียบรายล้อมร่างกายของทั้งคู่ มีเพียงเสียงเรียกร้องจากหัวใจเท่านั้น...ที่ควบคุมร่างกายเขา ในตอนนั้นเองฝ่ามือหนาของราชาเอื้อมมาสัมผัสพวงแก้มเนียนอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะทาบทับบนกลีบปากบาง จูบแรกของสองคนไม่มีความอ่อนโยน มันทั้งดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยความปรารถนา ปลายลิ้นร้อนของราชาลากผ่านริมฝีปากล่างเข้าไปด้านในโพรงปาก ราวกับจะคว้านทุกซอกทุกมุมลิ้มรสความหวานอย่างกระหาย ส่วนฝ่ามืออีกข้างของเขาลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเนียน เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กจูบตอบดีเขาจึงเพิ่มความหนักแน่นขึ้น ตักตวงความหวานจากริมฝีปากแดงระเรื่อ มินพยายามจะผละเขาออกแต่กลับถูกวงแขนแกร่งดึงเข้าไปแนบสนิท มือหนาข้างซ้ายเลื่อนขึ้นมาประคองดวงหน้าหวานละมุน “อื้ม~” เสียงหวานดังก้องในลำคอ เมื่อเขาบดจูบเธอหนักหน่วงขึ้น ลมหายใจร้อนเป่ารดแก้มเนียนแผ่วเบา รสจูบแสนหวานที่ราชาอยากตักตวงจนพอใจ มินตราจิกปลายเล็บลงบนเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาอย่างลืมตัว ในขณะที่หัวใจเต้นแรงเหมือนกับจะหลุดออกมาจากอก จูบกันนานสองนานเขาก็ยอมผละดวงหน้าออกจากเธอ ก่อนที่จะกระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ “ลูบได้นะ แต่วันนี้เธอจะไม่ได้กลับบ้าน” ว่าพลางเขากระตุกยิ้มมุมปาก “ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันกลัวไม่ได้กลับบ้าน” “ทำไมหรือเธอยังไม่พร้อม?” “อยากจะบอกว่าอย่างนั้นแหละค่ะ แต่ว่าแค้นนี้มันรอไม่ได้!” เมื่อนึกถึงเรื่องที่มหาลัยก็ทำเอาดวงตาของมินเปล่งประกาย “ถ้าอย่างนั้นทำเลยไหม” เขาเสนอ “ไม่ค่ะ ขอทำใจก่อน” ริมฝีปากได้รูปขยับตอบ ฝ่ามือบางทาบทาลงบนแผงหน้าอกเขา เธอพยายามจะลุกขึ้นจากตักของราชา ทว่าวงแขนทรงพลังกลับรั้งเธอนั่งอยู่ที่เก่า “ถ้าวันนี้ยังไม่ใช่ พรุ่งนี้ล่ะ?” เขายกคิ้วถาม สายตาคู่คมราวกับกำลังคาดหวังอะไรอยู่ “คุณราชาดูมุ่งกับเรื่องนี้จังเลยนะคะ ระดับมาเฟียอย่างคุณคงไม่ขาดเรื่องบนเตียงหรอกใช่ไหมคะ” ใบหน้าหวานละมุนหันมามองเขา ดวงตาสีน้ำตาลภายใต้กรอบแว่นจับจ้องคนตัวสูง “แล้วเธออยากจะให้พี่ชายฉันเลิกกับแฟนอยู่ไหม? เราก็แค่แลกเปลี่ยนอะไรกันนิดหน่อย” ราชาตอบ “นั่นพี่ชายคุณเลยนะคะ คุณราชากล้าทำให้พี่ชายเลิกกับแฟนจริงเหรอ” หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาคมของราชาจ้องเธอด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อตอนแรกเธอเป็นคนเข้าหาเขาเพราะอยากจะขอร้องให้ทำเรื่องนี้แท้ ๆ “ฉันจะทำหรือไม่ทำ มันก็ขึ้นอยู่กับเธอจะให้ฉันเอาไหม” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง นัยน์ตาด้านหลังเลนส์แว่นบ่งบอกว่ากำลังสับสน แต่แล้วมินตราก็ตอบออกมาอย่างมั่นใจว่า... “ให้ค่ะ แต่ฉันขอเวลาอีกนิดได้ไหม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน กะจะให้มาเฟียอย่างเขาใจอ่อน ราชาทำได้เพียงอมยิ้มเล็กน้อยและปล่อยให้ร่างกายเธอเป็นอิสระ “ถ้าพร้อมก็มาหาฉันที่คอนโด เรื่องแค่นี้มันไม่ได้เกินความสามารถของฉันหรอกนะ” เขาพูดน้ำเสียงเรียบ “งั้นจูบวันนี้ถือว่าเป็นมัดจำก่อนนะคะ” มินบอกพลางคลี่ยิ้มจนตาหยี เรือนร่างบางของมินตราเขยิบเขยื้อนร่างกายมานั่งลงบนเบาะด้านข้างคนขับ เธอผ่อนลมหายใจแผ่วเบาเพื่อระบายความตื่นเต้น “ดี อย่าลืมจ่ายที่เหลือด้วย” ราชาตอบด้วยใบหน้านิ่ง วินาทีต่อมาอ้อมแขนของราชาเอื้อมมารัดเข็มขัดนิรภัยให้เธออย่างเบามือ ทำเอาลมหายใจของมินขาดห้วง จังหวะการเต้นของหัวใจถี่รัวราวกับจะหลุดออกจากทรวงอก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นจ้องมองการกระทำของคนตัวสูงไม่กะพริบตา “คืนนี้ไปอยู่เป็นเพื่อนหน่อย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบดุจผิวน้ำ นิ้วมือบีบลงบนแก้มเนียนอย่างมันเขี้ยว “อะไรของคุณเนี่ย” เธอว่าพร้อมกับเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ยิ่งอยู่ใกล้ชิดความรู้สึกดีก็เริ่มก่อตัวขึ้น เหมือนความรักกำลังผลิบาน มินยิ้มน้อย ๆ โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังเผลอใจให้เขาหรือเปล่า “แก้มนิ่มดี ไปอยู่เป็นเพื่อนหน่อยพอดีว่าช่วงนี้ฉันนอนไม่ค่อยหลับ” เขาตอบก่อนจะหันไปจดจ่อที่พวงมาลัย “ก็ได้ค่ะ แต่ไปอยู่เป็นเพื่อนเฉย ๆ นะ” “ไม่ทำอะไรหรอก เห็นฉันเป็นคนยังไง” ว่าจบรถยนต์คันนี้แล่นออกจากที่เดิม มุ่งตรงไปยังคอนโดมิเนียมสุดหรูของราชา “ไม่รู้สิ คุณมันไม่น่าไว้ใจ” มินตรายกท่อนแขนขึ้นกอดอกพลางทอดสายตามองออกไปด้านนอก ตึกสูงระฟ้าเรียงยาวสุดลูกตา วินาทีนี้มินตราตัดสินใจจะไปกับเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...เธอต้องรับมันให้ได้