บทที่ 5ตัวตนของราชา 2

ตัดภาพมาที่มหาลัยเอกชน ตึกเรียนคณะนิเทศศาสตร์ที่ดูทันสมัย สนามหญ้าถูกตัดแต่งอย่างสวยงาม ร่างเล็กของมินตราสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกางเกงยีนสีน้ำเงิน รองเท้าผ้าใบดูสะอาดตา ใบหน้าหวานละมุนแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางให้ลุคดูเป็นธรรมชาติ จมูกเป็นสันรับกับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ เรือนผมสีน้ำตาลยาวสลวยดัดเป็นลอน ดวงตากลมโตเปล่งประกายภายใต้กรอบแว่นหันไปมองเพื่อนสนิทของเธออย่าง พลอย “เลิกเรียนแล้วไปไหนดี เรายังไม่อยากกลับบ้านเลยพลอย” “งั้นไปเดินเล่นสวนไหม ไปถ่ายรูปเล่นกัน” “พี่ริว รินนี่อยากไปชอปปิ้งค่ะ พอดีว่ากระเป๋าเพิ่งออกมาใหม่รินนี่เลยอยากจะไปซื้อ” เสียงแหลมดังแว่วมาจากด้านหลัง ก่อนที่ร่างของหล่อนจะชนเข้ากับแผ่นหลังของมินตรา รินนี่มุ่งตรงไปหาผู้ชายร่างสูงที่ยืนรออยู่ โดยไม่สนใจเลยว่าเธอเดินชนกับอดีตเพื่อนสนิท... นัยน์ตาคู่สวยหลังเลนส์จ้องเขม็งด้วยความไม่พอใจ แค่ขอโทษสักคำก็ไม่มี แม้แต่หล่อนจะเหลียวมองก็ยังไม่มี! “ไปกันครับ รินนี่อยากได้อะไรพี่จะซื้อให้นะ” ชายหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อยืดสีดำคู่กับกางเกงยีนพูดขึ้น แววตาของเขาสนใจเพียงแต่หล่อนเท่านั้น ทั้งที่สายตาแบบนั้นเขาก็เคยมองเธอเช่นกัน “นี่! เธอเดินชนคนอื่นจะไม่ขอโทษหน่อยเหรอ” พลอยคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตะโกนถามขึ้น “ตายจริง! มีคนยืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอคะ แต่ว่าได้กลิ่นอะไรเหม็น ๆ อ๋อ กลิ่นหมาหัวเน่านี่เอง” หล่อนไม่ว่าเปล่า ยื่นดวงหน้าเข้ามาใกล้เธอแถมยังทำท่าสูดจมูก ก่อนจะยกนิ้วชี้ของเธอปิดจมูก ท่าทางดูถูกกันแบบนั้นทำเอามินกำหมัดแน่น “ปากแบบนี้มันน่านัก” “คุณจะทำอะไรแฟนผมครับ รบกวนให้เกียรติกันด้วย” ริวเอ่ยปากปกป้อง ส่งผลให้ไฟโทสะลุกโชนในใจ เธอจะไม่ทนอีกต่อไป “ว้าย!” ร่างบางของมินเข้ามาประชันชิดตัวของรินนี่ ก่อนที่จะออกแรงชนเข้าที่ไหล่อย่างจัง หล่อนถึงกับกรีดร้องดังลั่นไปทั่วคณะ “ชนมาชนกลับ ให้เกียรติกันงั้นเหรอ? ฉันไม่ให้เกียรติผู้หญิงที่หน้าด้านหน้าทนคนนี้หรอกค่ะ ก็เหมาะสมกันดีนะคะเหมือนขี้กับเยี่ยว” “มันจะมากไปแล้วนะมิน พี่ว่าเรื่องของเรามันก็จบไปแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้ามินยังจะทำตัวเหมือนหึงหวงพี่แบบนี้ พี่ว่ามินอย่าทำเลยดีกว่า” “เหอะ! มินเนี่ยนะจะเสียดายพี่ ขยะที่ทิ้งไปแล้วมินไม่เก็บมาใช้ใหม่หรอกค่ะ” คนตัวเล็กเค้นหัวเราะในลำคอ “พี่ริวดูมันทำกับรินนี่ มันชนไหล่รินนี่จนเจ็บไปหมดเลยค่ะ” หล่อนเดินเข้าไปควงแขนคนตัวสูง พลางเอื้อนเอ่ยวาจาด้วยความออดอ้อน แต่มองดูก็รู้ว่าตอแหลมากกว่า! “หยุดมั่นก่อนสาว เธอเดินมาชนฉันก่อนคำว่าขอโทษสักคำก็ไม่มี ชนมาชนกลับไม่โกงนะจ๊ะ” มินขยับริมฝีปากพูดกับเธอ จากนั้นก็เลื่อนไปดึงข้อมือของเพื่อนอย่างพลอยเดินออกจากคณะ ทั้งสองคนมุ่งตรงมายังสวนสุขภาพของมหาวิทยาลัย มินตราสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เธอรู้สึกโล่งอกที่ออกมาจากสองคนนั้นได้ เรียวขาก้าวไปตามพื้นปูที่ทอดยาวออกไป “แบบนี้มันหาเรื่องกันก่อนชัด ๆ แล้วอีพี่ริวไม่มีตาเหรอถึงไม่เห็นว่ารินนี่มาชนเธอก่อน เข้าข้างกันไม่ลืมหูลืมตา” “ความสุขมันก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ การกระทำแบบนั้นมันจอมปลอมอีกหน่อยรินนี่ก็คงจะโดนเหมือนเรา” “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงเหรอ” พลอยถามขึ้น “ก็สายตาที่เขามองรินนี่ เขาก็เคยมองเราแบบนั้นมาก่อน การกระทำที่ดูเอาใจใส่ที่เขาทำกับรินนี่ เราก็เคยได้รับมาก่อน มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอกนะสำหรับผู้ชายที่มักมากแบบนั้น” “เราไม่เข้าใจจริง ๆ นอกจากจะตาบอดแล้วยังหลงตัวเอง” “รินนี่เป็นของเล่นชิ้นใหม่สำหรับคนมักมากอย่างเขา ส่วนเราก็เป็นเหมือนคนที่ไม่เล่นด้วย เล่นตัวไปนาน ๆ ก็เกิดเบื่อเรามั้ง” “ดีแล้วแหละที่มินออกมาจากคนแบบนั้นได้ แบบนี้ทำให้เลิกกันจะรู้สึกสะใจมาก ๆ” “เราก็อยากให้สองคนนั้นเลิกกันอยู่นะ ไม่ว่าต้องแลกมาด้วยอะไรเราก็ยอม เห็นแล้วมันขัดหูขัดตามันอยากจะจิกหัวแม่รินนี่มาตบสั่งสอน” “ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงที่ดูใสซื่ออย่างมินจะแค้นใครเป็นด้วย” “เขามาทำเราก่อนนะพลอย เราไม่ใช่หินไม่ใช่ปูนที่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไร เอาคืนบ้างจะเป็นอะไรไป” “หยุดคิดถึงเรื่องคนอื่นได้แล้ว เรามาเดินเล่นเดินถ่ายรูปไม่ใช่เหรอ มินอยากถ่ายรูปไหมเราถ่ายให้” “เอาสิ ไม่ได้ถ่ายรูปนานแล้วเหมือนกัน” เมื่อว่าจบคนตัวเล็กหยิบมือถือของตัวเองส่งให้เพื่อน พร้อมกับระบายยิ้มกว้างออกมา ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่มินจะได้ผ่อนคลาย เรียนอยู่ที่เดียวกันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะเจอคู่รักคู่นั้น ทางที่ดีการหลบหน้าอาจจะเป็นทางออกสำหรับเธอ แต่การเผชิญซึ่ง ๆ หน้ามันก็สะใจไม่น้อย แม้อยากจะทำมากกว่านั้นก็ตาม... มินและเพื่อนใช้เวลาอยู่ด้วยกัน แลกกันถ่ายรูปและเดินไปรอบ ๆ สวนสุขภาพแห่งนี้ ไม่ต้องคิดมากมันยิ่งทำให้จิตใจของเธอเข้มแข็งมากขึ้น เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยกันทำให้มินไม่ต้องคิดมาก และวินาทีนั้นเธอรู้สึกมีความสุขได้โดยไม่ต้องการผู้ชายคนไหนเลย...หันมารักตัวเองจะดีกว่า ****