''นายโอเครึป่าว?''กำปั้นลุกขึ้นเดินมานั้งลงที่พนักพิงแขนก่อนจะตบลงที่บ่าของตั้งใจอย่างห่วงใยเพราะตอนนี้นั้งตั้งใจกำลังร้องไห้จนตัวสั่น เขากอดรูปใบนั้นไว้แน่นแนบอก
''อึกๆ ฮื้อๆ สี่ปี สี่ปี ฉันทอดทิ้งลิปไปถึงสี่ปี ฮื้อๆ ฉันมันห่วย ฉันทำอะไรลงไป ฉันทิ้งเมียทิ้งลูกไป ฮื้อๆ ปั้นฉันจำได้แล้ว ฉันขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ฮื้อๆๆๆ''สองคนโผล่เข้ากอดกันแน่น
''ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ อย่าโทษตัวเอง มันผ่านไปแล้ว นายกลับมาแล้ว นายไม่ผิดเพราะคนที่ผิดคือคนที่รู้ทุกอย่างแต่จงใจพานายจากไปต่างหาก''มือหนาลูบหลังของคนในอ้อมกอดอย่างปลอบโยน
''ปั้น เราต้องไปหาลิป ฉันพูดจาไม่ดีกับลิปก่อนจะมาที่นี้เราต้องไปหาเธอ''ตั้งใจเอ่ยบอกแก่กำปั้นอย่างร้อนรน
''ไม่ใช่เราแต่เป็นนายต่างหาก นายจำคอนโดเก่าของเราได้ใช่มั๊ย ไปหาเธอที่นั้น ปานนี้ไม่รู้จะดื่มหนักไปแค่ไหนแล้ว ลิปเสียใจมากนะ เสียใจถึงขั้นหมดหวังและยอมแพ้กับเรื่องนาย เพราะฉะนั
