เข้างานเก้าโมงตรง แต่ตอนนี้เกือบเที่ยงแล้วยังไม่เห็นหน้าพนักงานใหม่ที่นั่งประจำห้องท่านประธานเลย ไม่มีการโทรลา ไม่มีข้อความใดๆ ฝากไว้ สำหรับคนอื่นอาจจะคิดว่าเธอป่วยหรือติดธุระสำคัญอะไรบางอย่าง
แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมที่ร้อนฉ่าเมื่อคืนต่างหากล่ะ ไม่ตายก็เหมือนตาย เธอนอนหลับลึกมาก มากเสียจนไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือที่ปลุกแล้วปลุกอีก ปลุกอยู่นานจนสะดุ้งตื่น ก่อนมือเล็กๆ จะควานหามัน ยกขึ้นมาดู ค่อยๆ ปรับโฟกัสสายตา
ฉิบหาย…อีกสามสิบนาทีจะเที่ยงตรง!! ซ้ำร้ายวันนี้มีประชุมนัดสำคัญที่เธอต้องเข้าร่วมตอนสิบโมงเช้า แต่ตอนนี้ไม่น่าจะทันแล้ว มีสายที่ไม่ได้รับมากกว่าสามสิบสาย ทั้งคุณเลขา ทั้งคุณผู้ช่วยเลขา รวมทั้งท่านประธานที่โทรหาเธอด้วยตัวเอง
“ตายๆๆๆ ไอ้บัว ประชุมนัดแรกก็เบี้ยวซะแล้ว โธ่เว้ย!!” บ่นพึมพำโมโหตัวเอง พาร่างที่ปวดเมื่อยค่อยๆ ยันตัวลุกจากที่นอน
แต่ระหว่างที่
