หลังจากฐากรณ์พาบัวชมพูไปกินข้าวมื้อเที่ยงเสร็จ เขาก็พาเธอเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากร้านอาหารร้านนั้น
“หืม…ร้านเช่าชุดแต่งงาน เรามาที่นี่กันทำไมเหรอคะท่านประธาน”
“ผมมีนัดลองชุดแต่งงานที่นี่น่ะ”
แน่นอนว่าทันทีที่บัวชมพูได้ยินแบบนั้น เธอรู้สึกหน้ากับหัวร้อนผะผ่าว ทว่ามือกับเท้ากลับเย็นชืด แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ในตัวเขา แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เขาไม่ควรทำเป็นอย่างยิ่ง เธอไม่ใช่เจ้าสาว เขาจะให้เธอมาในฐานะอะไร
“แล้วทำไมท่านประธานถึงไม่มากับเจ้าสาวของท่านประธานล่ะคะ”
“เจ้าสาวของผมรออยู่ด้านในน่ะ รีบไปกันเถอะ ผมไม่อยากให้เธอรอนาน” พูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือกับกระเป๋าตังค์เตรียมลงจากรถ
“เดี๋ยวค่ะท่านประธาน แล้วบัวต้องแนะนำตัวเองยังไง แบบนี้เจ้าสาวของท่านประธานจะไม่เกลียดขี้หน้าบัวเหรอคะ”
“คุณเป็นพนักงานคนหนึ่งของอัศวเศรษฐ์ คุณก็บอกเธอไปตามนั้น อีกอย่าง เธอคงไม่เกลียดขี้หน้า
