บทที่ 12หึงหรือไม่หึง

บทที่ 12 หึงหรือไม่หึง ผมปิดประตูรถดังปั้งแล้วเดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ สีหน้ายังคงนิ่งแต่ในหัวกลับคิดอะไรบางอย่าง มันผิดปกติและผิดปกติมากเกินไปทำไมเบลมันถึงเข้าใกล้ไอ้เฉิ่มขนาดนี้ "มึงไปพูดอะไรกับมันวะ" ผมหันไปถามไอ้เฉิ่มทันที หลังจากที่ผมเหยียบคันเร่งออกมาจากมหาวิทยาลัย ไอ้เฉิ่มมันเอนหัวพิงเบาะสีหน้าดูเจ็บปวด จากอาการเจ็บข้อเท้าแถมยังดูเหนื่อยใจกับสิ่งที่มันกำลังเจอ "ก็ไม่ได้พูดอะไรนะ" "ถ้ามึงไม่พูดมันจะมาดูแลมึงขนาดนั้นเลยเหรอ?" มันเงียบไปครู่หนึ่งกว่าจะหันมามองหน้าผม "มันถามว่ากูมีแฟนหรือยัง" ผมอยากจะหัวเราะให้ลั่นรถแต่ก็ต้องเก็บอาการ คิดไว้แล้วว่ายัยนั่นต้องมีแผนอะไร "แล้วมึงตอบว่าไง" "กูก็บอกไปตามตรงว่ากูไม่มีแฟน" โถ่ไอ้ควายมึงนี่มันดีแค่เรื่องเรียนจริง ๆ ผมส่ายหน้าก่อนจะหันไปมองมันแวบหนึ่ง "เป็นคำตอบที่โคตรซื่อบื้อเลย" "หรือมึงจะให้กูโกหกวะ" "กูแค่รู้สึกว่าเบลมันไม่