บทที่ 22
มารยาหญิง
ฉันเดินเข้ามาในห้องอีกครั้ง โดยให้แฟนของยายนั่นรออยู่ข้างนอก เข้ามาถึงก็เห็นมันกำลังกอดคิรินแถมยังร้องห่มร้องไห้ ส่วนไอ้คิรินมันยกมือขึ้นสองข้างเชิงปฏิเสธว่ามันไม่ได้ทำอะไรเลย
"ฉันให้เวลาเธอเก็บของสิบนาที แล้วออกไปจากที่นี่ซะ!"
"เอวาเธออยากให้ฉันกลับไปถูกพวกมันทำร้ายอีกใช่ไหม ทำไมเธอใจดำกับฉันนักล่ะ อย่างน้อยก็เห็นแก่ความเป็นผู้หญิงด้วยกันเถอะนะ คิรินช่วยลินด้วยนะฮืออ"
ฉันกลอกตามองบนเพราะทนเห็นมารยาผู้หญิงของยัยนี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว ไอ้คิรินมันก็หนักใจเพราะดึงมือลลินเท่าไหร่เธอก็ไม่ยอมปล่อย
"แฟนเธอบอกฉันหมดแล้วตอนนี้มันชวนเธอไปอยู่ที่หอพัก ที่นั่นปลอดภัยแต่เธอก็ไม่ไป เธอแสดงออกให้ทุกคนเห็นว่าเธอกลัวไม่อยากกลับไปหาแฟนเธอ แต่เมื่อวันก่อนเธอยังไปหาแฟนเธอเพื่อไปเอาเงินอยู่เลยจริงไหม?"
คราวนี้ลลินมันทำหน้าตกใจ ไอ้คิรินมันเลยใช้จังหวะที่ลลินเผลอรีบลุกมายืนข้างฉัน จากนั้น
