หนีติณณ์ - 8 อย่าคิดว่าจะหนีรอด 🔥

ไม่นานรถหรูก็วิ่งเข้ามาจอด ยังหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ใบชารู้สึกโล่งใจที่มันไม่ใช่คอนโดของเขา เพราะอย่างน้อย ถ้าออกมาเจอกันข้างนอก ติณณ์คงจะไม่กล้าทำอะไรเกินเลย หลังจากก้าวขาลงจากรถ ปันลูกน้องคนสนิท ก็เดินนำหน้าไปยังห้องอาหารส่วนตัว “ทางนี้ครับ คุณชา” “ค่ะ..” ขาเรียวก้าวเดินตามเข้าไปข้างในอย่างหวั่นใจ แววตาวูบหม่นลง หากรู้ว่าเขาจะตามติดมากขนาดนี้ เธอจะหนีเขาไปให้ไกลตั้งแต่แรก “เชิญข้างในเลยครับ” ร่างเล็กพยักหน้าเล็กน้อย พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก ก่อนมือแกร่งจะผลักประตูเปิดออกให้เธอเดินเขาไปด้านใน แกร็ก.. ทันทีที่ประตูค่อยๆอ้าออก ก็เผยให้เห็นร่างสูงนั่งรออยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกดลงมองร่างเล็กเดินเข้ามาอย่างนิ่งเงียบ ท่าทางเย็นชาของเขา ทำให้ใบชารู้สึกขนลุกซู่ทั้งตัว “นั่งสิ” “ค่ะ..” อารมณ์ของเขาค่อนข้างแปรปรวน ทำให้ใบชาเดาไม่ถูกว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้น กำลังคิดอะไรอยู่ ร่างเล็กจึงพยายามทำตามคำสั่งของติณณ์ทุกอย่าง เพราะหากเขาโกรธขึ้นมา มักจะใช้ความรุนแรงกับเธออยู่เสมอ “พร้อมเข้ามาอยู่วันไหน?” “น่ะ..ไหนพี่บอกว่าให้เวลาชาหนึ่งเดือน นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่อาทิตย์เดียวเองนะคะ” “หรือจะย้ายมาพรุ่งนี้ดี?” ร่างสูงพูดเสียงเข้ม พร้อมกับจ้องใบหน้าหวานนิ่ง เขาจงใจบอกไปแบบนั้น เพราะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาที่เธอทำเหมือนรังเกียจและไม่อยากอยู่ใกล้ ใบชารีบก้มหน้าหลบตา นั่งตัวแข็งทื่อ ไม่มีแม้แต่เสียงตอบกลับออกจากริมฝีปาก หากเขาให้ย้ายเข้าไปพรุ่งนี้จริง เธอคงไม่มีโอกาสหนีได้อีกแล้ว “ยังไงพอถึงวันนั้น ชาก็ต้องย้ายมาอยู่ดี” “..ค่ะ” น้ำเสียงแผ่วเบาตอบอย่างไม่พอใจ ร่างเล็กไม่ได้หันไปมองหน้าของเขาตรงๆ จึงไม่รู้ว่าคนร่างสูงกำลังจ้องใบหน้าหวานอย่างเขม็ง ไม่นาน พนักงานในร้านก็ทยอยมาเสิร์ฟอาหาร เธอแทบจะไม่รู้รสชาติเลย เพราะเอาแต่เกร็งและรีบตักอาหารเข้าปาก ยิ่งโดนสายตาคู่คมตวัดมอง มันยิ่งทำให้เธอหัวใจเต้นแรงราวกับถูกจับเขย่า หลังจากทานข้าวเสร็จ เขาก็ให้ลูกน้องขับรถกลับมาส่งที่ห้องเช่าเหมือนเดิม พร้อมกับพูดทิ้งท้ายเอาไว้ว่า ‘อย่าคิดจะหนี’ มหาลัย หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ใบชาเจอติณณ์แทบทุกวัน ทุกคำพูดออกมาจากปากของเขา มันมีแต่การข่มขู่ บังคับ และรุนแรง แววตาหม่นหมองไร้ความรู้สึก ร่างเล็กเอาแต่กังวลตลอดเวลา เพราะกลัวว่าเขาจะบุกมาถึงห้องตอนกลางดึก ใบชาถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อไล่สิ่งที่กำลังคิดอยู่ในหัวออกไปให้พ้น “กังวลหรอชา?” เพื่อนสนิทถามขึ้น เมื่อเห็นว่าช่วงนี้ใบชาซูบลงไปเยอะ แววตาเคยสดใสเปลี่ยนไปเป็นทุกข์ เหมือนคนไม่มีความสุข แถมงานที่มหาลัยยังหนักอีก “อื้ม วันนี้ชาว่าจะไปดรอป ถ้าหากปล่อยเวลาไปมากกว่านี้คงไม่มีโอกาสหนีแล้ว” “ใจหายเน้อะ ฉันเรียนกับแกมาตั้งแต่ปีหนึ่ง อีกแค่ปีเดียวก็จะจบพร้อมกันแล้วแท้ๆ” หลังจากได้ยินคำพูดของเพื่อน กำปั้นเล็กบีบเข้าหากันแน่น ใบชารู้สึกโกรธเกลียดเขาเหมือนกันที่เข้ามาทำลายชีวิตของเธอให้ดิ่งลงเหว “อื้อ ชาไม่มีทางเลือก มีแต่ต้องหนีไปให้ไกล” “แกได้ห้องใหม่แล้วใช่ไหม?” น้ำขิงถามด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเพื่อนของตัวเองจะอยู่ไม่ได้ ไหนจะค่าเช่า ค่าอยู่ค่ากินอีก “ชาจองไว้แล้ว ราคาไม่แพง แต่อาจจะอยู่ได้ไม่นาน เพราะชามีเงินเก็บไม่มาก” “เฮ้อ! ยืมขิงก่อนไหม?” ร่างเล็กส่ายหน้าไปมา รู้สึกตื้นตันจนแววตาแดงก่ำ น้ำขิงมักจะยื่นมือมาช่วยเธอเสมอ แต่เวลานี้เธอไม่อยากทำให้เพื่อนพลอยลำบากไปด้วย “แกนี่นะ ถ้ามีอะไรรีบโทรมาเลยนะ ขิงพร้อมซัพพอร์ตตลอด” “ขอบคุณมากนะขิง” ร่างเล็กมองหน้าของเพื่อนอย่างรู้สึกซาบซึ้ง ใบชาคิดว่าอย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนที่ใจดีกับเธอมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เธอกลับเลือกไปตายเอาดาบหน้า “แล้วนี่ขนของยังไง ให้ขิงช่วยไหม?” “ต้องทยอยขนออกภายในอาทิตย์นี้ ไม่งั้นเขาจะสงสัย แต่ของชาไม่มีอะไรสำคัญหรอก มีแค่เสื้อผ้า” “อื้ม ดีแล้วแหละ คืนแรกเดี๋ยวขิงไปนอนเป็นเพื่อน” น้ำขิงพูดพร้อมกับมองใบหน้าหวาน เธออยากจะช่วยเพื่อนให้มากกว่านี้ แต่ก็ไม่อยากทำให้ใบชาหนักใจ “ขอบคุณมากเลยนะ” หลังจากถอนวิชาเรียนออกทั้งหมด ใบชาก็กลับมาทยอยขนของออกจากห้องเช่าทีละน้อย เพราะหากขนออกไปเยอะ ติณณ์คงจะสงสัยและส่งให้ลูกน้องตามไปดู ยังดีที่ของสำคัญไม่ได้มีอะไรมาก จึงใช้เวลาขนเพียงแค่ไม่กี่วัน “แกเปลี่ยนซิมหรือยัง?” “ชาเปลี่ยนแล้วเรียบร้อย” “ดูดีแล้วใช่ไหม ไม่มีใครตามมาแน่นะ” “อื้ม ไม่มี” ร่างเล็กพูดพลางก้าวขาขึ้นรถที่น้ำขิงเรียกมารอรับ หัวใจของเธอเต้นรัวมากกว่าตอนแรก ในหัวรู้สึกพะวงตลอดเวลา หากเขารู้ว่าเธอหนีจะโดนอะไรบ้าง “ไม่ต้องกลัวนะชา เขาไม่มีทางตามหาแกเจอ” เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนที่นั่งข้างๆดูหวาดระแวง น้ำขิงจึงพูดเพื่อให้ใบชารู้สึกสบายใจขึ้น “อื้อ” ร่างเล็กพยักหนาเบาๆ ก่อนจะยิ้มบาง แต่แววตายังเศร้าหมอง ใบชารู้สึกสบายใจขึ้นเยอะที่มีน้ำขิงอยู่ด้วย ถึงจะแค่มาส่งและอยู่เป็นเพื่อนได้เพียงไม่นาน หลังจากนั่งรถมาเกือบสองชั่วโมงก็ถึงที่หมาย ทั้งสองเดินตรงเข้าไปยังห้องเช่าหลังเล็ก ซึ่งแต่ละห้องจะเรียงเป็นแถวแบ่งเป็นโซนอยู่ห่างกันไม่มากนัก ภายในห้องไม่กว้างมาก ไม่มีแม้กระทั่งสิ่งอำนวยความสะดวก เพราะใบชาเลือกห้องที่ถูกที่สุด “กลางคืนแกล็อกประตูดีๆนะ ใครมาเคาะก็ห้ามเปิด เข้าใจไหม?” “อื้ม” “ขิงเป็นห่วงนะ ถ้าไม่ติดว่ามีธุระที่บ้านคงนอนค้างกับชาไปแล้ว” เพื่อนสนิทมองใบหน้าหวานด้วยความรู้สึกผิดปนเป็นห่วง เธอรู้สึกสงสารใบชามากที่ต้องมาเจอคนแบบติณณ์ “ไม่เป็นไรเลย แค่เรียกรถมาส่งชาก็ขอบคุณมากแล้ว” “อื้อ งั้นขิงไปก่อนนะ เดี๋ยวทักหา” “กลับดีๆนะขิง ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกด้วย” “ได้เลย” ใบชายิ้มให้เพื่อน พร้อมกับโบกมือให้ ก่อนจะยืนมองร่างของน้ำขิงเดินไปขึ้นรถ จนกระทั่งมันแล่นออกไปจากตรงนั้น หลังจากเพื่อนสนิทกลับไป ใบชาก็หันหลังกลับมาจัดของที่วางทิ้งไว้เต็มพื้น เมื่อช่วงกลางวันเธอกับน้ำขิงไปซื้อของมาตุ่นไว้จนเกือบเต็ม ช่วงเวลาหนึ่งเดือนต่อจากนี้ ใบชาไม่อยากออกไปไหน เพราะกลัวว่าเขาจะเจอเข้า จึงต้องซื้อของมาเตรียมไว้มากมาย คอนโด ร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียงเหมือนอย่างเคยทำ ปากหยักพ่นควันออกมาหนักๆ จนลอยคละคลุ้งอยู่ข้างลำตัว แววตาคู่คมเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว เขารู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าใบชาคิดจะหนี มันสะกิดใจตั้งแต่เธอยอมทำทุกอย่างตามเขาบอก จึงให้ลูกน้องคนสนิทจับตาดูตลอดเวลา แล้วเธอก็ทำแบบเขาคิดไว้ไม่มีผิด เหยื่อตัวนี้ควรได้รับการสั่งสอน เพราะบอกเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักจำ บุหรี่ที่เหลือถูกเขี่ยทิ้งลงบนถาดจนมอดดับ ร่างสูงเดินแทรกกายเข้ามาด้านในอย่างไม่รีบร้อน มุมปากแสยะยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า คิดไม่ถึงจริงๆว่าใบชาจะกล้าหนีไปอีก ไม่นานโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะ ก็มีสายเรียกเข้า เมื่อเห็นว่าเป็นลูกน้อง ใบหน้าคมคายก็ฉายแววตาแข็งกร้าวออกมา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ โทร : ปัน~ “อื้ม ว่ามา” (เธอย้ายมาห้องใหม่ครับนาย) “เดี๋ยวกูไปตามจับกลับมาเอง” คิ้วหนาขมวดเล็กน้อย กรามถูกบดเข้าหากันแน่น สายตาดูโกรธจัด ต่างจากเมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว ติณณ์คาดไว้แล้วว่าคนอย่างใบชา ไม่มีทางยอมเขาง่ายๆ “ส่งโลเคชั่นให้กู มึงรออยู่นั่นแหละ จับตาดูเธอเอาไว้ให้ดี” (ครับนาย) หลังจากกดวางสาย ร่างสูงก็คว้าเอากุญแจ แล้วรีบเดินออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ด้านล่างทันที ไม่นานรถสปอร์ตก็แล่นไปตามถนน ขาแกร่งเหยียบใส่คันเร่งลงไปจนสุด เขารู้สึกโมโหมากที่ใบชากล้าหนีเขาอีกรอบ อยากรู้จริงๆ ถ้าเธอเห็นเขาเข้าไปหาถึงห้อง จะทำหน้ายังไง ก็อก!! ก๊อก!! เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ร่างเล็กรู้สึกแปลกใจ เพราะน้ำขิงเพิ่งจะกลับไปเมื่อกี้ ใบชาคิดว่าเพื่อนของเธออาจจะลืมของ จึงวนกลับมาเอา แต่ทันทีที่เปิดประตูออก ร่างเล็กก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นผ่านใบหน้าหล่อ ที่เธอเพิ่งจะหนีมาได้ไม่นาน เหมือนเขารอจังหวะช่วงที่น้ำขิงออกไปพอดี “พะ..พี่ติณณ์” “ไม่ต้องกลัวเด็กดี พี่มารับแล้ว” น้ำเสียงเย็นยะเยือกถูกเปล่งออกมา พร้อมกับรอยยิ้มของผู้ชนะ ความวูบวาบแล่นขึ้นขอบตา จุกแน่นตีขึ้นบนอก ร่างเล็กรู้สึกสั่นเทาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทุกอย่างที่ทำมาพังทลายไปจนหมด เธอรู้สึกตกใจและสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน ใบชาเพิ่งเข้าใจทุกอย่าง เขาไม่ใช่คนโง่ให้เธอหลอกได้ง่ายๆ “ไปกันได้แล้วครับ อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้อีก” เสียงทุ้มเย็นโน้มลงมากระซิบใกล้กับใบหู ทำให้หัวใจดวงน้อยเกือบหยุดเต้น ใบชาเฝ้าถามตัวเองว่านี่มันคือความจริงใช่ไหม ทั้งที่เมื่อวานยังโล่งใจ แต่ทำไมความเจ็บปวดถึงชอบเลือกเธอนัก มือแกร่งยื่นเข้ามาดึงกระชากแขนสั่นระริก เมื่อเห็นว่าเธอยังยืนนิ่ง ไม่ยอมก้าวตามเขามา การกระทำไร้ความอ่อนโยน มันทำให้ร่างเล็กสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “อึก! ชาขอโทษ” เสียงหวานสั่นเครือ เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่มีทางหนีได้แล้ว ร่างทั้งร่างสั่นจากแรงสะอื้น พร้อมกับหัวใจที่ถูกบีบจนแหลกละเอียด ร่างสูงยืนนิ่ง รอฟังคำแก้ตัวจากเธอ เขาไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าใบชาจะพูดอะไร เพราะเธอเอาแต่ยั่วโมโหเขาไม่ยอมหยุด “หึ! อยากเห็นพี่ใจร้ายนักใช่ไหม?” มือแกร่งจับปลายคางร่างเล็กเชิดขึ้นอย่างแรง แววตา และสีหน้าของเขาตอนนี้ มันดูน่ากลัวมากกว่าทุกครั้ง ใบชารู้ว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้น เขากำลังโกรธจัด ร่างเล็กยืนสั่น ตัวชาไปครู่หนึ่ง หลังคิดว่าต่อจากนี้ เธอคงถูกลงโทษอย่างโหดร้ายมากกว่าที่เคยเจอ ต่อให้ขอร้องอ้อนวอนมากแค่ไหน เขาคงไม่ยอมปล่อย “อื้อ ชาเจ็บ” คนร่างเล็กตัวลอยตามแรกกระชาก มือเรียวยกขึ้นจับแขนแกร่งเอาไว้แน่น แต่มือหนากลับกดนิ้วลงบนใบหน้าหวานแรงขึ้นมากกว่าเดิม “ชะ..ชาขอโทษ” ร่างเล็กน้ำตาไหลอาบแก้ม พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังออกมาอย่างไม่ขาดสาย แต่มันไม่ได้ทำให้คนร่างสูงรู้สึกสงสารเลยสักนิด สายตาคู่คมตวัดมองหน้าของเธออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะส่งเสียงตวาด พร้อมกับดึงกระชากร่างเล็กอย่างแรง “ไปขึ้นรถ!! วันนี้อย่าคิดว่าพี่จะปล่อยผ่านอีก!!”