หนีติณณ์ - 7 ชาไม่ทำ🔥

หลังจากติณณ์สั่งให้ลูกน้องมาส่งถึงห้อง ร่างเล็กเอาแต่นอนมองเพดานปล่อยให้ความคิดเหม่อลอย น้ำตาไหลอาบแก้มจนแห้งเหือด จู่ๆ ความร้อนผ่าวก็แล่นขึ้นมาบนใบหน้า เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองโดนควบคุม ใบชาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะดึงความคิดของตัวเองกลับมา เธออยากจะลองดูอีกสักครั้ง มือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาเปื้อนออก สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างตัว แล้วแตะปลายนิ้วเข้าไปในแชตของเพื่อน แชต : น้ำขิง ใบชา : ขิงว่างไหม ชามีเรื่องจะคุยด้วย น้ำขิง : อื้ม ด่วนมากเลยหรอ? เมื่อเห็นเพื่อนส่งข้อความมาหาตอนกลางดึก น้ำขิงก็รู้สึกใจคอไม่ดี เธอรู้สึกเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเดาไม่ผิด คงจะเป็นเรื่องของติณณ์ที่ทำให้ใบชาลำบากใจมากขนาดนี้ ใบชา : ใช่ ชาไปหาตอนนี้ได้ไหม น้ำขิง : แกโอเคหรือเปล่า ให้ขิงไปรับไหม? ใบชา : เดี๋ยวชาเรียกรถไป Read… ระหว่างทางนั่งรถไปบ้านน้ำขิง ร่างเล็กเอาแต่นั่งก้มหน้า ประสานมือเข้าหากันแน่นตลอดทาง สมองครุ่นคิดไปต่างๆนาๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหนักอึ้ง ตัวหนังสือในแผ่นกระดาษที่เขายื่นให้ ย้อนขึ้นมาเป็นฉากๆ ถ้าใบชาไม่ยอมเซ็นตอนนั้น ก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเธอบ้าง ไม่นานแกร็ปก็วิ่งมาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง ขาเล็กรีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์กดโทรหาเพื่อนให้ออกมารับที่หน้าบ้าน “ชาเป็นไงบ้าง ทำไมตาแกบวมขนาดนี้” น้ำขิงรู้สึกตกใจมาก ทั้งที่เพิ่งแยกกันเมื่อช่วงเย็น แต่เพื่อนของเธอกลับหน้าตาทรุดโทรมเหมือนคนร้องไห้มาอย่างหนัก “เข้าไปคุยกันข้างในไหม” “ได้สิ แกรีบเข้ามาเลย” ร่างเล็กเดินตามเพื่อนไปนั่งบนโซฟาในห้องโถง สีหน้าเป็นกังวล จนเพื่อนสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ก่อนจะเอ่ยถาม “แล้วมีอะไรอยากจะเล่าให้ขิงฟัง” ใบชาถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา มือเล็กกุมเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ วันที่เธอกลัวมันกำลังจะมาถึง “พี่ติณณ์ เขาเข้าไปรอชาในห้องเช่า แล้วก็ขู่ชาให้ขึ้นรถตามเขาไปที่คอนโด แล้ว..” น้ำขิงมองหน้าเพื่อนอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้ “แล้วอะไร?” “แล้วเขาก็บังคับชาเซ็นเอกสาร ให้ยอมเขาทุกอย่าง ถ้าผิดสัญญาต้องจ่ายเงินให้เขา 20 ล้าน” พอได้ยินสิ่งที่เพื่อนเล่า น้ำขิงก็ตาเบิกกว้าง ความตกใจปะทุขึ้นมากลางอก ก่อนจะถามต่อ “แล้วเขาเอากุญแจมาจากไหน เข้าไปที่ห้องของแกได้ยังไง?” “เขาซื้อทั้งตึกเลยขิง ชาไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้” ร่างเล็กกลืนความหนักอึ้งลงคอ ใบชาไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองไปทำอะไรให้ ทำไมติณณ์ถึงได้โกรธเกลียดเธอมากมายนัก “เขาเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ แบบนี้มันเกินไปแล้ว ขิงว่าเขาไม่ปกติ” น้ำขิงขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เมื่อได้ฟังสิ่งที่เพื่อนเล่า มันโหดร้ายเกินไป สำหรับผู้หญิงตัวคนเดียว “อื้อ ชาเลยคิดว่าจะหนี จะลองดูอีกครั้ง” “แกจะหนีไปอยู่ไหน มาหลบอยู่บ้านขิงก่อนไหม” ด้วยความเป็นห่วงน้ำขิงจึงชวนให้เธอมาอยู่ที่บ้านก่อน เพราะใบชาตัวคนเดียว ไม่มีญาติที่ไหน “ไม่เป็นไร กลัวขิงลำบากไปด้วย” น้ำขิงยื่นมือของตัวเองไปกุมมือเพื่อนเบาๆ เธอรู้สึกเห็นใจใบชามาก เพราะเท่าที่รู้จักกันมา เพื่อนของเธอก็หาเงินส่งตัวเองเรียนมาตลอด แต่กลับโดนคนสารเลวเข้ามาทำลายชีวิต “แล้วแกจะไปอยู่ไหน” “ชายังไม่ได้คิดเลย” ร่างเล็กพูดเสียงสั่น พลางพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เธอยังคิดไม่ออก ตอนนี้สมองมันมืดแปดด้าน กับความกลัวที่พยายามเก็บซ่อน จนกระทั่ง เสียงของเพื่อนถามขึ้นมาแทรกความคิดในหัว “เขาทำแบบนั้นเพื่ออะไร?” “ชาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่สายตาเขาที่มองมามันดูเกลียดชามากเลย” “หรือว่าในอดีตแกเคยไปทำอะไรไม่ดีกับเขารึป่าว เรื่องที่แกจำไม่ได้” “ไม่นะขิง เท่าที่ชาจำได้ เจอกันครั้งแรกที่ร้านบาร์ แล้วเขาก็เข้ามายื่นข้อเสนอให้ พอโดนชาปฏิเสธอารมณ์เขาก็เปลี่ยนไป แล้วก็ตามติดชาตั้งแต่ตอนนั้นเลย” ร่างเล็กส่ายหน้าไปมา พร้อมกับท่าทีเหนื่อยใจ เธอไม่เคยรู้จักกับติณณ์มาก่อน พอเจอกันเขาก็เอาแต่ตามติดตั้งแต่ตอนนั้น “แล้วตำรวจว่าไงบ้าง” “อื้ม พอรู้รื่องนั้นเขาโกรธมาก เขารู้ว่าเราไปลงบันทึกประจำวันไว้ ชาก็ไม่แน่ใจว่าทำไมรู้” ร่างเล็กเล่าพร้อมกับแววตาแดงก่ำ ร่างทั้งร่างสั่นระริก จนเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ “พอเป็นแกทำไมมันยากจัง ฉันสงสารแกจริงๆนะชา” “อื้อ” “แล้วแกจะหนีไปอยู่ไหน จะดรอปเรียนไว้หรอหรือยังไง?” ดวงตากลมหลุบต่ำลง มองมือของเพื่อนกำลังกุมมือของตัวเองเอาไว้แน่น หัวใจดวงน้อยพลันกระตุกวูบ เมื่อคิดว่าต้องทิ้งทุกอย่าง เพื่อจะหนีเขา “คงต้องเป็นอย่างนั้น ชาน่าจะหลบไปซักพัก พี่ติณณ์บอกให้เวลาชาหนึ่งเดือน ก่อนย้ายเข้าไปอยู่คอนโดกับเขา” “เลวเกินไปแล้ว นี่มันบังคับกันชัดๆ ตำรวจก็คงเป็นพวกเดียวกันกับเขาแหละ ขิงว่านะ” “อื้อ ชาก็คิดว่าอย่างนั้น” เมื่อพูดจบประโยคนั้น ก็ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ได้แต่ปล่อยให้ความเงียบแทรกตัวอยู่ในอากาศ กลางห้องโถงใหญ่ วันต่อมา แสงสาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่าน ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะเจอเขานั่งอยู่ในห้อง ดวงตากลมโตกวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอพะวงทั้งคืนจนนอนแทบไม่หลับ อยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน ใบชาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ก แต่แล้วหัวใจดวงน้อยก็ต้องกระตุกวูบ เมื่อมีอีกหนึ่งแชตทับซ้อนกับแชตเพื่อนของเธอ มือเล็กสั่นน้อยๆ แตะเข้าไปดูข้อความที่เขาฝากทิ้งไว้ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัย แชต : ติณณ์ ติณณ์ : อีกหนึ่งอาทิตย์จะไปให้ปันพาไปตรวจสุขภาพ หวังว่าจะเป็นเด็กดีนะครับ ติณณ์ : ระหว่างนี้ก็ดูแลตัวเองให้ดี ใบชา : ตรวจสุขภาพอะไรคะ? ข้อความถูกกดส่งไปยังไม่ถึงนาที ก็โดนเปิดอ่าน มันทำให้ร่างเล็กรู้สึกหวั่นใจทุกครั้ง ติณณ์ : ไม่ต้องถาม ให้ทำอะไรก็ทำ ใบชา : ค่ะ Read… ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ถึงจะถามไปแต่กลับไม่ได้คำตอบ ใบชาคิดว่าน่าจะเป็นการตรวจสุขภาพทั่วไป หรือเขากลัวว่าเธอจะติดโรค จึงให้ตรวจก่อนจะเข้าไปอยู่กับเขา ขณะนั้นความคิดดีๆก็ผุดขึ้นมาในหัว ก่อนปลายนิ้วเรียวจะแตะเข้าไปในช่องแชต แล้วพิมพ์อย่างร้อนรน แชต : ติณณ์ ใบชา : ชาลืมบอกพี่ติณณ์ ข้อความขึ้นอ่านทันที ทำให้ร่างเล็กหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะรีบแตะปลายนิ้วพิมพ์ลงแป้นพิมพ์แล้วกดส่ง ใบชา : ชาอาจจะมีพาหะ HIV ติณณ์ : แต่เท่าที่พี่สืบประวัติของชามา ชาไม่เคยมีแฟนนะ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปตรวจก็รู้เองแหละ ว่าโกหกหรือเปล่า คำตอบที่เขาพิมพ์มาในช่องแชต ทำเอาใบหน้าหวานชาวาบ หัวใจสั่นรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เขารู้ทุกอย่าง รู้ทันความคิดของเธอว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ใบชา : ค่ะ Read… ผ่านไป 1 อาทิตย์ ติณณ์สั่งให้ลูกน้องเอารถมารอรับใบชา พาไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล ร่างเล็กไม่ได้ขัดอะไร เธอวางแผนเอาไว้แล้วว่า ช่วงนี้จะตามน้ำไปก่อน เพื่อหลอกให้เขาตายใจ แล้วจังหวะนั้นแหละ เธอจะรีบหนีไปให้ไกล ร่างเล็กนั่งรอคิวเรียกตรวจ ไม่นานพยาบาลก็เรียกชื่อให้เข้าไปเจาะเลือด ตรวจฉี่ ตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ และตามด้วยเอกซเรย์ สุดท้ายก็เข้าพบหมอ “คนไข้เคยฝังยาคุมมาหรือยังครับ?” “ยะ..ยาอะไรนะคะ?” “ยาคุมครับ ที่คนไข้เลือกไว้เป็นแบบระยะยาว เคยฝังมาก่อนไหมครับ” ใบหน้าของร่างเล็กถอดสีทันที เมื่อได้ยินหมอบอกว่าจะฝังยาคุม ใบชาไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน เพราะเขาไม่ได้บอกเธอแม้แต่คำเดียว ว่าจะให้ทำแบบนี้ “ขอเวลาไปเข้าห้องน้ำซักครู่นะคะ” “ได้ครับ” ร่างเล็กรีบปลีกตัวออก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋า ปลายนิ้วสั่นระริกค่อยๆพิมพ์ลงในช่องแชตอย่างรีบร้อน แชต : ติณณ์ ใบชา : จะให้ชาฝังยาคุม ทำไมไม่บอกกันก่อนคะ? ติณณ์ : จะขัด? ใบชา : ชาไม่ฝัง พี่ติณณ์ไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรกับตัวของชา ติณณ์ : จะให้พี่ขับรถไปหาที่โรงพยาบาลไหมครับ หัวใจของเธอกระตุกวูบ ร่างเล็กกำลังคิดจะก้าวขาเดินหนีออกไปทางอื่น แต่กลับเห็นลูกน้องของเขาฝ้ามองตัวเธออยู่อย่างไม่ละสายตา เพียงเท่านั้น ก็ทำให้ใบชาจำใจเดินกลับเข้าไปในห้องเหมือนเดิม ใบชา : ไม่ต้องค่ะ Read… ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นอย่างโกรธเคือง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอคิดในใจว่าฝังไปก่อน ค่อยมาเอาออกทีหลังตอนหนีเขาพ้น ใบชานั่งอยู่บนรถ พร้อมกับมองรอยพลาสเตอร์ปิดบนแขนจากการฝังยาคุม ไม่นานใบหน้าหวานก็เงยหน้าขึ้นมองบนถนน พอเห็นว่าไม่ใช่ทางกลับไปห้องของเธอ จึงเอ่ยถามคนขับ “ไม่ใช่ทางไปห้องชาหรอคะ?” “นายสั่งไว้ว่าหลังจากฝังยาคุมเสร็จ ให้พาคุณชาไปหาครับ” ร่างเล็กตกใจอย่างสุดขีด แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าออกมา พอคิดว่าต้องเจอหน้าเขา ใบชาก็รู้สึกกลัวจนตัวสั่น