หนีติณณ์ - 11 อย่าสำออย (รีบหาย)

1184 Words

ร่างเล็กที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นด้วยความอ่อนเพลีย ความปวดร้าวแล่นเข้ามากลางลำตัวจนขยับไม่ได้ ความหนักอึ้งบวกลมหายใจร้อนระอุราวกับเปลวไฟ เม็ดเหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนใบหน้าเพราะพิษไข้ หลังจากทำกิจกรรมอันแสนป่าเถื่อนตั้งแต่เมื่อคืน จนเกือบถึงเช้า ใบชาไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน เพราะในห้องมันมืดมิด จนแทบไม่เห็นแสงส่องเข้ามา มือเล็กดึงกระชับผ้าห่มแน่น ทั้งที่ตัวร้อนแต่กลับรู้สึกหนาวจนสั่นสะท้าน ไม่นานร่างเล็กก็หลับไปอีกรอบด้วยความเหนื่อยล้า คลับภายในห้องวีไอพี “วันนี้มึงอารมณ์ดีอะไร จู่ๆ ทำไมแวะมาทั้งที่หายหน้าไปนาน” “กูแค่อยากดื่ม” แทนมองหน้าเพื่อนอย่างประหลาดใจ ปกติถ้าไม่มีธุระ ติณณ์แทบจะไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลย ก่อนหน้านี้ที่มาคลับ ก็แค่ตามติดใบชาเพื่อให้เธอยอมก็เท่านั้น “มึงเลิกตามใบชายัง” คำถามจากเพื่อนทำเอามือแกร่งชะงัก ขณะกำลังยกไวท์ขึ้นดื่ม ลมหายใจถูกพ่นออกมาแ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD