พาคุณย่าไปพักผ่อน

“เมซื้อที่ใหม่เหรอลูก” ท่านได้ข่าวเรื่องที่เธอขายที่ก็ไม่สบายใจเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าสิงขรเองก็มีส่วนกระตุ้นให้เมธาวีต้องขายที่ผืนนั้น “ค่ะคุณย่า เมเพิ่งไปดูมาตกลงซื้อขายแล้วค่ะที่สวยมากเลย” เธอเปิดโทรศัพท์ให้ท่านดูรูปที่ถ่ายไว้ ที่ดินจำนวนยี่สิบไร่ มีบ้านพักหลังย่อมขนาดสามห้องนอนหนึ่งหลัง ซึ่งตรงนี้เมธาวีเองตั้งใจจะยกให้สร้อยสุภาและคำปัน ส่วนตัวเธอจะปลูกบ้านอีกหลังเพื่ออยู่เองเป็นสัดส่วน คุณย่ามองรูปแล้วยิ้ม แต่ท่านก็ยังมีความกังวลลึกๆ “เมถ้าย่าจะขออะไรจากหนูสักอย่างได้ไหมลูก” “คะคุณย่า” “อย่าตัดขาดจากย่า จากครอบครัวของเราได้ไหมลูก ถือซะว่าหนูก็เป็นหลานย่าคนนึง เป็นน้องของเจ้าหนึ่งมันก็ได้เมไม่ให้อภัยมันย่าก็เข้าใจนะลูก” เมธาวีพยักหน้า ความโกรธของเธอที่มีต่อสิงขรลดลงไปจนเกือบหมดแล้ว เมื่อเขายอมรับคำพิพากษาของศาลและไม่มาวุ่นวายกับเธออีก “เมให้อภัยคุณหนึ่งได้ค่ะ เมก็ไม่อยากโกรธเขาไปตลอดแล้วจิตใจของเมเองก็ไม่มีความสุขหรอกค่ะ” “ดีแล้วลูก ละเรื่องที่เมจะซื้อไว้ทำอะไรลูก” ท่านชวนคุยเรื่องอื่น สิงขรยืนอยู่หน้าห้อง เขามองเมธาวีคุยกับคุณย่ามาพักใหญ่ ไม่แน่ใจว่าควรจะเข้าไปดีไหม เกรงว่าถ้าเธอเห็นหน้าเขาแล้วจะพาลอารมณ์ไม่ดีอีก จากคนที่ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไรกับการกระทำแย่ๆ ในอดีต กลายเป็นว่าตอนนี้เขาไม่กล้าทำอะไรเลยเพราะกลัวว่าเมธาวีจะเกลียดเขามากขึ้น “หนึ่งเข้ามาสิลูก น้องมาเยี่ยมย่าน่ะ” คุณย่าเห็นหลานชายมายืนฟังนานแล้ว จึงเรียกเขาเข้าไป “ย่าอาจจะเห็นแก่ตัว แต่ย่าอยากให้หนึ่งกับเมอโหสิกรรมต่อกันได้ไหมลูก ย่ารักเราทั้งคู่เห็นหลานสองคนเป็นแบบนี้ย่าไม่สบายใจ อย่างน้อยก็จนกว่าย่าจะตาย” “ไม่ค่ะ คุณย่าอย่าพูดแบบนี้นะคะ” เมธาวีรีบห้ามไม่ให้ท่านพูดเรื่องตาย ความจริงเธอก็เห็นด้วยกับท่าน ด้วยสถานะตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องมีเรื่องโกรธเคืองสิงขรอีก เพราะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว เธอพูดต่อ “เรื่องของเมกับคุณหนึ่งจบไปแล้ว เมไม่มีอะไรโกรธเขาแล้วค่ะ” สิงขรหายใจเข้าลึกๆ ขณะที่สีหน้าของคนป่วยดีขึ้น “งั้นเมก็เรียกพี่ว่าพี่ได้ไหม คุณย่าจะได้สบายใจ เมื่อกี้ผมได้ยินว่าคุณย่าจะไปไหนนะครับ” เขาถามเมธาวีและคุยกับย่าตนเอง “หนูเมชวนย่าไปฟักฟื้นหนีหมอกควันที่ลี้น่ะลูก ว่าไงเมถ้ายังเรียกพี่เขาว่าพี่ไม่ได้ย่าก็ไม่เป็นไรนะลูก ย่าเข้าใจ” ท่านหันไปถามเมธาวี “ได้ค่ะคุณย่า เมไม่มีปัญหาอะไรกับพี่หนึ่งหรอกค่ะ ตกลงคุณย่าไปนะคะ เมจะให้พี่คำปันเตรียมบ้านไว้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เมไปจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยจะได้สั่งงานไว้เลยค่ะ” เธอรวบรัดตัดความและขอตัวลากลับหลังจากนั้น ห้าวันต่อจากนั้นภิญโญติดต่อมาที่เมธาวี เขาต้องการให้เธอช่วยหาผ้าไหมทอล้านนาลายพิเศษที่ไม่เหมือนใคร เพื่อมาใช้สำหรับงานออกแบบชุดคอลเล็กชั่นใหม่ของเขา ชายหนุ่มเป็นดีไซเนอร์มีห้องเสื้อแบรนด์ตัวเองอยู่ที่เชียงใหม่ซึ่งเมธาวีก็ออกความเห็นไป “ถ้าแกอยากได้ลายไม่เหมือนใครน่าจะต้องคุยกับโรงทอนะโญ ให้ผลิตเป็นพิเศษโดยเฉพาะ” “ฉันก็ว่างั้น ว่าแต่โรงทอของพ่อเลี้ยงช้างเขาจะว่างรับงานฉันไหมล่ะ ก็ไม่ได้รู้จักกันส่วนตัวด้วย” “แกมีเวลานานแค่ไหน ผ้าทอลายยากๆ ส่วนมากจะทอมือทั้งผืนใช้เวลาประมาณผืนละสองเดือน” เมธาวีถามเพื่อน เธอไม่ได้มีโรงทอแต่รู้จักงานนี้ดี “นานขนาดนั้น แกลองนัดพ่อเลี้ยงให้ฉันได้ไหมล่ะ คงต้องลองคุยกับเขาก่อน” “ได้ ยังไงเดี๋ยวเราโทรบอกนะ” เมธาวีวางสายลง พรุ่งนี้เธอต้องไปรับคุณย่าไปส่งบ้านที่ลี้เพื่อพักฟื้นร่างกาย เธอตั้งใจจะค้างคืนที่นั่นหนึ่งคืนและฝากให้สร้อยสุภากับคำปันช่วยลออดูแลคุณย่าด้วย ค่ำวันนั้นลออโทรหาเมธาวี “หนูเมคะ คุณย่าฝากบอกว่าพรุ่งนี้หนูเมไม่ต้องมารับท่านที่เชียงใหม่นะคะ เดี๋ยวท่านเอารถจากบ้านไปรับหนูเมเองค่ะจะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา แล้วขากลับหนูเมก็กลับกับรถที่บ้านให้เขาแวะส่งลำพูนค่ะ” “ได้ค่ะคุณป้า แล้วคุณย่าเป็นอย่างไรบ้างคะทานข้าวได้บ้างไหม” เมธาวีทราบมาว่าท่านทานได้น้อยลง ซึ่งหมอประจำตัวไม่สบายใจนัก คาดว่าน่าจะเป็นที่อากาศด้วย “ท่านก็พยายามทานค่ะ แต่ยังน้อยอยู่ป้าก็หวังว่าเปลี่ยนสถานที่ท่านน่าจะดีขึ้น หรือมีหนูเมไปดูแลท่านสักวันท่านอาจจะสดชื่นขึ้น” ลออตอบมา เธอวางสายจากลออเมื่อติดต่อนัดเวลาและสถานที่แล้ว จากนั้นหญิงสาวโทรไปหาไอยเรศเพื่อขอนัดให้ภิญโญได้เข้าพบ ซึ่งพ่อเลี้ยงหนุ่มก็ไม่ขัดข้องแต่อย่างใด เมื่อเธอนัดเวลากับเขาได้แล้ว เมธาวีจึงโทรกลับหาเพื่อน “โญเหรอ พี่ช้างให้แกไปเจอเขาได้ เขาบอกว่าเขาว่างพรุ่งนี้ช่วงบ่ายเขาจะอยู่ที่โรงทอคุ้มเวียงบัวแล้วหลังจากนั้นเห็นว่าจะไปกรุงเทพฯ” “ได้ๆ ขอบใจมากนะเพื่อนสาว จบงานนี้ฉันจะให้ชุดแกในคอลเล็คชั่นนี้ฟรีทั้งเซ็ทเลย” วันรุ่งขึ้นเมธาวีเตรียมตัวรอรถของคุณย่ามารับ เธอขอลางานกับอวิกาซึ่งเจ้านายอนุญาตให้เธอลาได้อีกสองวันต่อจากวันหยุดรวมเป็นสามวัน เมื่อเธอบอกว่าจะพาญาติผู้ใหญ่ไปพักฟื้นที่ต่างอำเภอ เธอลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินเสียงแตรรถ จำได้ว่าเป็นรถเจ็ดที่นั่งที่คุณย่าใช้ประจำมาจอดรอที่หน้าบ้าน จึงออกจากบ้านล็อกกุญแจคล้องโซ่ที่หน้ารั้ว เธอไปคนเดียวส่วนสร้อยสุภาไปเตรียมสถานที่ล่วงหน้าที่ลี้สองวันก่อนหน้านี้แล้ว ประตูรถเปิดออก “เบาะหลังวางของเต็มแล้วลูก หนูเมนั่งหน้าได้ไหมคะ” คุณย่าพูด “ได้ค่ะคุณย่า นั่งหน้าก็ดีค่ะจะได้ไม่เมารถ” เมธาวีไม่ใช่คนเรื่องมาก นั่งหน้าก็ดีเพราะถ้าเธอไม่ได้ขับรถเองจะเมารถง่ายแต่เมื่อมองไปด้านหน้าเธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนขับรถชัดเจน “พี่หนึ่ง” สิงขรส่งยิ้มให้เธอ “พี่อาสาขับรถให้คุณย่าเอง จะได้รู้ว่าคุณย่าไปพักที่ไหน อยู่ยังไงเมไม่ว่าใช่ไหมถ้าพี่จะไปส่งคุณย่าด้วย” เหตุผลของเขาทำให้เธอว่าไม่ได้ถึงอย่างไรก็ย่าแท้ๆ ของเขา ลออที่นั่งประกบคุณย่าเตรียมขยับตัว “ถ้าหนูเมไม่อยากนั่งกับคุณหนึ่ง ป้าไปเองก็ได้ค่ะ” เธอลอบถอนใจ “ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า เมนั่งหน้าได้” เธอเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับแล้วก้าวขึ้นนั่ง