บทที่ 4

ใต้อาณัติกันต์ธีร์ บทที่ 4 "น้องพริตตี้คนนี้สุดยอดเลยว่ะ แล้วทำไมมึงไม่จ้างน้องมาขายรถบูธของมึงบ้างวะ" ขณะที่กานดากำลังยืนหึงยืนหวงอยู่ข้างกันต์ธีร์ รองสารวัตรนพเก้าก็เข้ามาคุยกับเพื่อน "ผู้หญิงแบบนั้นไม่มีค่าอะไรหรอกค่ะ ชอบเรียกร้องความสนใจจากผู้ชาย ธีร์คะเราไปหาอะไรทานกันดีกว่าค่ะ" "ผมยังไม่ว่างคุยกับเพื่อนอยู่" ว่าแล้วกันต์ธีร์ก็ชวนเพื่อนเดินไปมุมอื่น "ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หรือที่แม่จะให้มึงแต่งงานด้วย แต่ดูเหมือนมึงไม่.." นพเก้าต้องหยุดคำพูดตัวเองไว้ก่อนเพราะเธอคนนั้นเดินตามมา "ธีร์คะ ฉันกำลังคิดว่าอยากได้รถสักคัน คุณมีเวลาให้ฉันหรือยังล่ะคะ" "แม่เจ้า" นพเก้าอุทานเบาๆ เล่นแบบนี้เลยเหรอ และขณะเดียวกันนั้นกันต์ธีร์ก็เรียกพนักงานของตัวเองเข้ามาหา "คะคุณกันต์ธีร์" "คุณกานดาสนใจรถ ช่วยพาเธอไปดูหน่อย" "ได้ค่ะ" "ธีร์!!" กานดาไม่พอใจมากแต่ก็ยังทำอะไรไม่ได้เพราะตัวเองยังไม่ได้หมั้นหมายเลย เพียงแค่ผู้ใหญ่พูดทาบทามกันไว้ก่อนเฉยๆ "เชิญคุณกานดาทางนี้เลยค่ะ" "ฉันไม่อยากได้แล้ว!" กันต์ธีร์และนพเก้าเดินออกมาถึงหน้าบูธเสียงเพลงก็ดังขึ้นอีกครั้งเพราะลูกค้าขอเพลงจากโสนเธอเลยต้องตามใจ "รูปร่างหน้าตาน้ำเสียงของผู้หญิงคนนี้เป็นนักร้องได้สบายเลยนะ" นพเก้าอดชมไม่ได้เพราะน้ำเสียงของเธอสามารถดึงดูดสายตาคนทั้งงานได้เลย "ดูลีลาการร่อนสะโพกสิ เล่นเอากูเสียวเลย" "มึงพูดอะไร!" "อ้าว.. อะไรวะอยู่ดีๆ ก็มาขึ้นเสียงใส่กู อย่าบอกนะว่ามึงไม่มีความรู้สึกเหมือนกูเลยตายด้านหรือเปล่าเนี่ย" "สวัสดีครับท่านรอง" "คุณภีม" ขณะที่นพเก้ากำลังมองลีลาการร่อนสะโพกของโสนอยู่ ภีมเจ้าของบูธมองออกมาเห็นว่ารองนพเก้าก็มาร่วมงานนี้ด้วยเลยเดินเข้ามาหา "ไม่คิดว่าท่านรองจะมาร่วมงานด้วย" "เห็นว่าจัดงานกันผมเลยแวะเข้ามาดู" "ถ้าไม่เป็นการรบกวนให้เกียรติผมเข้าไปในบูธหน่อยได้ไหมครับ" "ได้สิครับ" นพเก้ากำลังต้องการอยู่พอดีเลยยิ่งเจ้าของบูธมาเชิญเอง "มาด้วยกันสิวะ" ก่อนที่จะเดินตามภีมเข้าไปนพเก้าก็เอื้อมมาคว้าแขนของกันต์ธีร์ให้ตามเข้ามาด้วยกัน และพอเดินเข้ามาใกล้ ก็เห็นคนที่มาร่วมงานเอื้อมมือไปจะจับสะโพกของพริตตี้ที่กำลังโชว์อยู่พอดี หมับ! นพเก้ากำลังจะเตือนแต่ไม่ทันลูกค้าคนนั้นโดนกันต์ธีร์คว้ามือแล้วบิดก่อน "โอ๊ยยอะไรวะ! ปล่อยมือกูนะโว้ย!" "ปล่อยค่ะ" โสนรีบช่วยลูกค้าเพราะเมื่อสักครู่ลูกค้าบอกว่าถ้าเธอร้องเพลงนี้แล้วยั่วจนเขาใจอ่อนได้เขาก็จะยอมเปิดบิลด้วย ไม่ใช่แค่จองไว้ก่อนแต่จะเปิดบิลเธอเลยยอมทุ่มเทสุดความสามารถ "เธอไม่เห็นเหรอว่าเมื่อกี้มันกำลังลวนลามเธออยู่" "ลูกค้าไม่ได้ลวนลามค่ะ" มันเป็นข้อตกลงของเธอกับลูกค้าเองว่าถ้าลูกค้าถูกเนื้อต้องตัวตรงไหนก็ช่างนั่นหมายถึงลูกค้าต้องเปิดบิลด้วย เธอเลยต้องพยายามยั่วโดยการส่ายสะโพกเข้าไปใกล้มือที่สุด "ปล่อยแขนลูกค้าก่อนสิวะเดี๋ยวก็หักหรอก" ภีมเห็นกันต์ธีร์ไม่ยอมปล่อยแขนลูกค้าแถมยังใช้แรงบิดมากกว่าเดิมอีก และกันต์ธีร์ก็ยอมปล่อย แต่ไม่ได้ปล่อยแบบปกติเพราะลูกค้าคนนั้นกระเด็นล้มลงไปกองอยู่กับพื้นเขาถึงได้เดินถอยออกมาจากบูธของภีม "ไอ้นี่มันเป็นคนอารมณ์รุนแรงตั้งแต่ตอนไหนวะ" เพราะเรื่องแบบนี้มันปกติมาก เวลาลูกค้าขอถ่ายรูปด้วยก็มักจะเอามือวางตรงนั้นทีตรงนี้ทีของพริตตี้อยู่แล้ว "เสี่ยขาขอโทษด้วยนะคะ เสี่ยเป็นอะไรไหมคะ" โสนรีบเข้าไปพยุงเสี่ยคนนั้นให้ลุกขึ้น ลูกค้าคนแรกของเธอเลยนะเนี่ยที่จะเปิดบิลด้วย แต่พอเสี่ยคนนั้นลุกขึ้นมาได้ก็โมโหไม่สนใจเธอแล้ว แถมยังเดินออกจากบูธไปเลย "ไม่เป็นไร เราเริ่มใหม่กัน" โสนหันไปพูดปลอบใจลูกทีม เพราะพวกเธอคุยกันไว้แล้วไม่ว่าใครจะขายรถได้ก็แบ่งกัน งานวันแรกจบลงโสนก็กลับมาคอนโดด้วยร่างกายที่อ่อนเพลีย นี่แค่วันแรกนะยังจะไม่ไหวแล้ว ทำไมร่างกายเราถึงไม่เหมือนเดิมเนี่ย ขณะที่พูดสายตาก็มองต่ำลงไปดูหน้าท้องของตัวเอง ที่จริงเธอรู้สึกหิว หิวมากหิวทุกอย่างที่มองเห็น แต่ก็พยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้กินมันเข้าไป เพราะถ้าตามใจปากมีหวังหุ่นพังไวแน่ หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็ต้องเอาชุดออกมาลองดูว่าพรุ่งนี้เธอจะใส่ชุดอะไรเรียกแขก เพราะงานนี้ต้องแข่งขันกันใครมีทีเด็ดก็ต้องงัดออกมา ถ้ามัวแต่รอให้ทางเจ้าของงานจัดเตรียมให้ก็คงไม่ทันกิน ชุดที่เธอเอาออกมาคิดว่าจะใส่วันที่ชวนเขาไปว่ายน้ำ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไปกับเขาเลย จนความสัมพันธ์ของทั้งสองหยุดลง แกร็ก! โสนที่กำลังมองสำรวจเรือนร่างของตัวเองอยู่ว่าถ้าใส่ชุดนี้มันจะเหมาะสมไหม หันขวับไปมองที่ประตู เพราะคนที่จะเปิดเข้ามาได้คือคนที่มีคีย์การ์ดห้องนี้เท่านั้น... 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่