บทที่ 5

ใต้อาณัติกันต์ธีร์ บทที่ 5 "?" ไหนเขาบอกว่าจะไม่มาที่นี่อีกไง แล้วเขามาทำไม? จากที่สงสัยเปลี่ยนเป็นงงเมื่อเห็นเขาเดินตรงไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียง โสนก็ยืนมองอยู่ว่าเขาทำอะไร พอนอนลงเหมือนกันต์ธีร์จะหลับไปเลย เธอเลยเดินเข้ามาดูใกล้ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ในตัวเขาฟุ้งเลย อย่าบอกนะว่าเมาแล้วลืมว่าเคยพูดกับเราว่ายังไง "คุณกันต์ธีร์" โสนเดินเข้ามาเขย่าตัวของกันต์ธีร์เบาๆ "อืม" เขาแค่เปล่งเสียงออกมาจากลำคอเหมือนตัดรำคาญแล้วก็พลิกตัวนอนหันหลังให้ ไปดื่มที่ไหนมาทำไมถึงเมาขนาดนี้ได้ เธอเลยต้องถอดรองเท้าให้เขาเพราะเขาขึ้นเตียงทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ถอดมันออกเลย หรือเขาคิดว่าเราย้ายออกไปจากที่นี่แล้ว แต่เขาไม่ใช่เหรอที่บอกให้เราอยู่นานเท่าไรก็ได้ ถอดรองเท้าและถุงเท้าออกแล้วโสนก็นำไปวางไว้ที่ชั้นรองเท้าให้ ทีแรกว่าจะปล่อยเขาทิ้งไว้แบบนั้น แต่คิดว่าเขาคงจะนอนไม่สบายตัวเลยต้องไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ "อุ๊ย" พอเธอแกะกระดุมเสื้อออกแล้วก็นำผ้าชุบน้ำวางลงกับแผ่นอกเท่านั้นแหละ ร่างของเธอก็ถูกเขาดึงลงมาจนล้มทับบนตัว "คุณรู้สึกตัวแล้วใช่ไหม" กันต์ธีร์ลืมตามองใบหน้าของเธอแล้วก็มองต่ำลงไปดูชุดที่เธอใส่ "ใส่อะไรของเธอเนี่ย" "ฉันลองชุดที่จะเอาไปใส่พรุ่งนี้ค่ะ" ที่เธอพูดมันก็เรื่องจริงและเธอก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก เพราะเขาก็บอกตัดสัมพันธ์กับเธอไปแล้วคงไม่ได้มาสนใจอะไรแบบนี้ "จะใส่ไปขายรถหรือจะใส่ไปอ่อยเหยื่อ" "ฉันจะใส่ไปอะไรมันก็เรื่องของฉัน ว่าแต่คุณเถอะถ้ารู้สึกตัวแล้วก็กลับบ้านคุณไปซะ" "เธอลืมแล้วเหรอว่าที่นี่ก็บ้านของฉันเหมือนกัน" "ฉันไม่ลืมหรอกค่ะ แต่ตอนนี้ฉันยังอยู่ที่นี่ ถ้าคุณมามันดูจะไม่เหมาะสมนะคะ เดี๋ยวภรรยาคุณจะเข้าใจผิด" "ฉันยังไม่ได้แต่งงานสักหน่อย จะมีภรรยาได้ยังไง" เธอเงียบไปครู่หนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดีเพราะถึงแม้ตอนนี้เขายังไม่แต่ง แต่เขาก็คงมีผู้หญิงที่รอแต่งงานอยู่แล้ว "อย่าให้ฉันเห็นว่าใส่ชุดแบบนี้ออกบูธ" กันต์ธีร์ไม่พูดเปล่ายังจะดึงชุดของเธอให้ขาดด้วย แต่ตอนที่เขาใช้แรงจะดึงก็มีโทรศัพท์ดังมาจากเครื่องของเขาก่อน พอล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าก็เห็นว่าเป็นเบอร์ของแม่ แต่เขาก็ไม่ได้รับหรอก กันต์ธีร์ตัดสายไปแล้วก็วางโทรศัพท์ลง ติ๊ก! หน้าจอโชว์ข้อความขึ้นมาให้เห็นว่า 'ถ้าแกไม่ลงมาจากคอนโดฉันจะบุกขึ้นไป' "แม่?" เขาไม่ได้เปิดอ่านข้อความหรอก พอเห็นข้อความจากแม่แบบนั้นกันต์ธีร์เลยต้องรีบลุก แสดงว่าท่านรู้แล้วว่าเขามีคอนโดอยู่ที่นี่ เขาคงจะกลัวแม่มากสินะ ..หลังจากที่ประตูปิดลงก็เหลือแต่ความเงียบและความว่างเปล่าปกคลุม กันต์ธีร์ลงมาถึงข้างล่างก็มองหารถของแม่ว่าท่านจอดไว้ที่ไหน แต่มองหาจนทั่วแล้วก็ไม่เห็น หรือท่านแค่สงสัยว่าเราจะมาที่นี่? "ห้องนี้ใช่ไหม" ที่กันต์ธีร์ไม่เห็นเพราะนางรอจังหวะให้ลูกชายลงไปก่อนถึงได้ขึ้นมาที่ห้อง "ครับ" "เคาะประตู" ก๊อกๆ "ใครคะ" โสนรู้ว่าไม่ใช่กันต์ธีร์เพราะถ้าเป็นเขาต้องเปิดเข้ามาแล้ว และเขาก็เพิ่งออกไปคงไม่กลับขึ้นมาอีก ก๊อกๆ "ถ้าไม่ตอบฉันไม่เปิดประตูนะ" "ฉันเป็นแม่ของตาธีร์" "?" แม่ของเขามาทำไม? ข้อความนั้นเธอก็ได้อ่านกับเขาเหมือนกัน ลูกชายของท่านก็ลงไปแล้วนี่แล้วท่านจะขึ้นมาทำไม "เปิดประตู!" โสนหัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุออกมาจากอกอยู่แล้ว เพราะเธอรู้ว่าที่ท่านมาต้องมาเอาเรื่องเธอแน่เลยจะเปิดหรือไม่เปิดดี ก๊อกๆ "ฉันบอกให้เปิดไง" น้ำเสียงที่ท่านใช้ทำให้เธอตัดสินใจได้ว่าไม่เปิดดีกว่าและโสนก็รีบไปหยิบเอาโทรศัพท์มาโทรหากันต์ธีร์ >>{"คุณกันต์ธีร์คะช่วยด้วยค่ะ"} {"มีอะไร"} >>{"แม่ของคุณอยู่หน้าห้องค่ะ"} เขาหมุนพวงมาลัยเลี้ยวกลับจนรถคันหลังแทบเบรกไม่ทันบีบแตรด่ากันสนั่นเลย ก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูแรงขึ้นโสนรีบเอามือมาปิดหูไว้เพราะมันทำให้เธอตกใจ "แม่!" กันต์ธีร์ไปได้ยังไม่ไกล มาถึงเขาก็รีบกดลิฟต์ขึ้นมาชั้นนี้และเห็นแม่กับคนขับรถยืนอยู่หน้าห้องจริงๆ ด้วย "แม่ทำอะไรครับไม่อายคนเขาบ้างหรือไง" ห้องอื่นเปิดประตูออกมามองกันใหญ่เลยว่าเกิดอะไรขึ้น "ฉันบอกให้แกเลิกกับผู้หญิงพวกนี้ให้หมดแล้วใช่ไหม" "ผมก็เลิกแล้วไง" "เลิกแล้วอะไรฉันยังเห็นมันอยู่คอนโดแกอยู่เลย" "เดี๋ยวเธอก็ย้ายออกแล้วครับ" "ไม่ต้องเดี๋ยวให้ย้ายออกคืนนี้เลย" ทุกคำที่เขาคุยกับแม่อยู่หน้าห้องเธอได้ยินหมด นี่เธอต้องย้ายออกคืนนี้เลยเหรอแล้วเราจะไปอยู่ที่ไหน "ถ้าแม่ไม่กลับไปผมจะไม่แต่งงาน" "ตาธีร์!!" "แม่เลือกเอานะครับ ผมให้เวลาแม่แค่หนึ่งนาทีถ้าแม่ยังยืนอยู่หน้าห้องนี้ ผมขอยกเลิกเรื่องแต่งงาน" กันตนากำมือแน่นโมโหให้ทั้งลูกชายและผู้หญิงที่อยู่ในห้องของลูก แต่ก็ทำอะไรยังไม่ได้เลยต้องล่าถอยกลับลงมาก่อน กันต์ธีร์ตามลงมาก็เห็นรถของแม่ขับออกไปแล้วเขาเลยเดินไปขึ้นรถของตัวเอง คิดว่าให้เธออยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วล่ะ ถ้าเธอยังหาที่อยู่ใหม่ไม่ได้เดี๋ยวเขาจะเช่าที่อยู่ใหม่ให้ แต่ยังไม่ทันได้เคลื่อนตัวรถออกภีมก็โทรมาหาก่อน >>{"มีอะไร"} {"กูอยากจะถามว่าคอนโดมึงว่างไหมวะ" >>{"ทำไม"} {"ก็โสนน้อยเรือนงามของกูน่ะสิไม่มีที่อยู่โทรมาปรึกษา คอนโดกูก็กำลังตกแต่งภายในอยู่ เลยอยากจะยืมของมึงก่อนสัก 2-3 วันรอตกแต่งภายในเสร็จเดี๋ยวจะให้น้องเค้าย้าย.."} ตุ๊ดดดด! {"ฮัลโหล?" ภีมขยับโทรศัพท์ออกมาจากหูก็เห็นว่าเพื่อนตัดสายไปแล้ว "อะไรของมันวะ? กูพูดยังไม่จบเลยตกลงจะให้ยืมหรือเปล่าเนี่ย" 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่