แม้ตอนนี้อยู่ระหว่างรอผลตรวจดีเอ็นเออยู่ แต่เวทิศก็ไม่เคลือบแคลงและสงสัยในสายสัมพันธ์ระหว่างเขาและลูกสักนิด เขาปฏิบัติต่อน้องไวท์ด้วยความเชื่อหมดหัวใจว่า น้องไวท์เป็นลูกของเขาจริง ๆ น้ำเสียงและสายตาของเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารักและห่วงใยลูกมากแค่ไหน
ภริดาไม่เสียดายเวลา 4 ปี ที่เธอรอคอยเขาเลยสักนิด ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอรู้ว่า 4 ปีที่ผ่านมา มันคุ้มค่ากับการรอคอยที่สุด
เมื่อเสียงเล็ก ๆ ที่พูดเจื้อยแจ้ว บางทีก็ถามโน่นถามนี่เงียบหายไปครู่หนึ่ง ภริดาจึงหันกลับไปมองที่เบาะหลัง หญิงสาวยิ้มเอ็นดู เมื่อเด็กชายตัวน้อยหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว
“หลับซะแล้ว”
เวทิศเหลือบตาขึ้นมองกระจกมองหลัง เขายิ้มอ่อนโยน
“ลูกเหมือนพี่ดาเลยนะครับ”
“พี่ว่าลูกหน้าเหมือนเวมากกว่านะ”
“ผมหมายถึงลูกช่างพูด ช่างถาม น่ารักดีครับ”
“นี่นายกำลังว่าพี่อยู่นะ”
เวทิศยิ้มกริ่ม “ผมชมต่างหาก”
“ชมว่า พูดมากเนี่ยนะ”
“ผมบอกว่า ช่างพูดต่
