รังเกียจพี่เหรอถึงบอกไอ้สายฟ้าไม่ได้

แสงแดดสาดส่อง บอกให้รู้ว่าเช้าแล้ว แสงรุ้งลืมตาตื่นมาในอ้อมแขนของราวิน เมื่อหันไปมอง รุ่นพี่หนุ่มยังคงนอนหลับสนิท โดยแขนพาดอยู่ที่เอวเธอ ร่างกายเธอเจ็บปวดไปหมด แล้วก็เพลียสุดๆ ความทรงจำเมื่อคืนฉายชัด เพียงแค่คิดใบหน้าของหญิงสาวก็ร้องผะผ่าว ราวินรบกวนและเรียกร้องจากเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง กว่าเธอจะได้นอน แสงรุ้งรีบหาผ้าพันตัวแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย เมื่อเข้าไปยืนในห้องน้ำ ก็ต้องตกตะลึงกับภาพของตัวเอง มันเต็มไปด้วยรอยรักที่เขาทำไว้จนทั่วร่าง ยกเว้นส่วนที่โผล่พ้นผ้า เขาคงรู้ว่าตรงไหนทำได้แล้วคนไม่เห็น แสงรุ้งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จจึงเดินออกมาราวินก็ยังไม่ตื่น เธอกลัวว่าพี่ชายเธอจะมาเห็นจึงต้องรีบปลุกเขาให้ตื่น " พี่วิน ... พี่วิน " เขายังคงนอนนิ่ง แสงรุ้งจึงทั้งเรียกทั้งเขย่าให้เขารู้สึกตัว " พี่วินตื่นสิ " " หืมมม " " พี่วินกลับห้องไปได้แล้ว " " ไม่เอาอ่ะ อยากนอ