ยอมจำนน

1306 Words

แสงรุ้งเดินเข้าห้องน้ำ ที่อยู่ไกลออกไปเพราะมันไปค่อยมีคนนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ เพราะเธอไม่อยากตอบคำถามหรือตกเป็นเป้าสายตาใคร เธอกำลังก้มหน้าก้มตาล้างน้ำแดงให้รอยมันจางไป แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องตกใจ เพราะราวินยืนกอดอกพิงประตูอยู่ " พี่เข้ามาทำไม นี่มันห้องน้ำผู้หญิงนะ " " แต่มันไม่ได้เขียนนี่ว่าผู้ชายห้ามเข้า เลยไม่รู้ " " สมองมีปัญหาเหรอ ถึงไม่รู้ว่าห้องน้ำผู้หญิงน่ะผู้ชายห้ามเข้า " " เธอกล้าว่าพี่แบบนี้เหรอ " ราวินมีสีหน้าขึงโกรธ และ อยู่ ๆ เขาก็สาวเท้าเดินมาใกล้เธอจนแสงรุ้งต้องถอยกูดไปติดกำแพงด้านใน " ยะ .. อย่า ทำบ้า ๆ นะ นิ นี่ มันมหา'ลัยนะ " เขายกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ " ทำบ้าเหรอ ทำบ้าแบบไหนล่ะ " " เอ่อ .. ก็ .. ๆ .. ๆ ... " ปกติสมองเธอก็ช้าอยู่แล้ว ยิ่งพอเขาอยู่ใกล้ สมองเธอยิ่งสั่งการช้าลงไปอีก แสงรุ้งรับรู้ได้ถึงอุณภูมิที่โอบล้อมรอบตัวเธอ แม้กำแพงด้านหลังจะเย็นเฉียบ "

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD