“อิง อิง อิงมาแย้ว อิงมาหาเติมยักแย้ว เย้ ๆ” เสียงของลูกสาวดังที่หน้าบ้าน เป็นน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความดีใจ แล้วไม่นานเสียงนั้นก็ดังมาทางฉันที่กวาดพื้นอยู่ข้างบ้าน “แม่ขา แม่ขา อิงหายักแล้วค่า”
“เหรอคะ อินมาแล้วเหรอ” ส่งยิ้มเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ว่าความจริงธัญญ่าโทรมาบอกฉันแล้วว่าอินดี้จะเข้ามาหาที่บ้าน บ้านที่ฉันย้ายมาอยู่ใหม่ ซึ่งก่อนหน้านี้ฉันมั่นใจว่าถ้าระหว่างฉันกับอินดี้ต่างคนต่างอยู่ เขาจะไม่มีวันรู้เรื่องของฉัน ไม่รู้ว่าบ้านหลังใหม่อยู่ที่ไหนด้วย
(มิวกูสร้างเรื่องใหญ่แล้วมึง) ธัญญ่าเอ่ยทันทีที่ฉันกดรับสาย
‘เรื่องใหญ่อะไร ใจเย็น ค่อย ๆ พูดจะได้ช่วยกันแก้’
เออ ฉันก็พูดอย่างใจเย็น ปัญหาหนักหนาใช่ว่าเราไม่เคยผ่านมา เราผ่านกันมาหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้น ยังไงเราสองคนก็แก้ได้แน่นอน)
ฉันมั่นใจแบบนั้น กระทั่งธัญญ่าเริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น
ความมั่นใจของฉันก็พลันหายไปในพริบตา
