“คราวนี้จะพูดได้หรือยังว่ามึงมาทำไม ไหนเราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรออิน” ฉันกับอินดี้เพิ่งมีเวลาพูดคุยกันจริง ๆ ก็ตอนที่เติมรักเล่นกับอินดี้จนกระทั่งได้เวลานอนกลางวัน
ลูกหลับเราก็มานั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ฉันเป็นคนเริ่มพูดเพราะอินมันเอาแต่มองหน้าอยู่อย่างนั้น ไม่รู้หรือไงว่าทำให้สถานการณ์มันน่าอึดอัดเพิ่มเข้าไปอีก
“ก่อนหน้านี้เหมือนจะรู้เรื่อง แต่เมื่อไม่นานมานี้กูเพิ่งรู้ว่ากูไม่ได้รู้เรื่องเหี้ยอะไรเลย”
“เรื่องอะไร” ฉันยังคงเฉไฉ
“ต้องให้กูเป็นคนพูดเหรอ มึงไม่คิดจะพูดออกมาเลยหรือไง” อินดี้ยังคงจ้องหน้า คาดคั้น กดดัน มันกำลังหวังให้ฉันพูดเรื่องของเติมรักออกมา
“กูต้องพูดอะไร มึงเป็นอะไรของมึง ไหนว่าจะไม่ติดต่อกันอีก”
“มึงแม่งเป็นคนที่โกหกเก่งฉิบหายเลยรู้ตัวปะมิว ถ้าจับไม่ได้ไล่ไม่ทันมึงก็จะไม่มีวันยอมรับใช่ปะ”
“อยากพูดอะไรก็พูดมาเลย” ฉันไม่แน่ใจว่าอินดี้มันรู้เรื่องมากน้อยแค่ไหน
