เรียนเสร็จผมตั้งใจจะกลับห้อง แต่พอคิดไปคิดมา วันนี้แม่งเป็นวันที่แย่ฉิบหาย ไปหาเหล้ากระแทกปากสักหน่อยน่าจะดี เซ็งโคตร ๆ แต่ว่าโวยวายอะไรไม่ได้
ถ้าไอ้มาร์คมันรู้ว่าผมกับไอ้มิวมีอะไรกันโดนด่าสามวันสามคืนก็ไม่จบ ไอ้เหี้ยนี่มันเป็นโรคแอนตี้เพื่อนคบกัน เข้าหูไม่ได้เลย ไม่รู้แม่งมีปมอะไรนักหนา
แล้วเล่าให้คนในกลุ่มฟังไม่ได้เลย ระบายไม่ได้ แต่ละคนไม่มีคนน่าไว้ใจได้สักคน ไอ้รบนี่ปากหมาฉิบหาย ให้มันรู้ความลับอะไรไม่ได้
ส่วนไอ้ที่พอจะปรึกษาได้ก็เป็นโรคแอนตี้เพื่อนคบกัน
ไอ้คู่แฝดไม่ต้องเอ่ยถึงให้เปลืองสมอง สองคนนี้ไว้ใจไม่ได้ แฝดรู้โลกรู้ อย่าให้มันสองคนรู้อะไรเป็นเรื่องดีที่สุด
ส่วนไอ้ญ่า นั่นน่ะเพื่อนรักไอ้มิว มันไม่ค่อยลงรอยกับผม เวลาเจอกันชอบชักสีหน้าใส่ ท่าทีเหมือนผมไปตีหัวพ่อแม่มัน ไม่รู้เกลียดชังอะไรผมนักหนา
“พี่อิน บังเอิญจัง” เสียงหวานของหญิงสาวที่ถูกเรียกว่า แฟน ของผม เธอคนนี้ชื่ออ๊ะอ่
