“มึงพูดเหี้ยอะไรของมึง นี่มึงเห็นกูหลอกง่ายมึงเลยจะหลอกกูอีกเหรอมิว เห็นกูเชื่องหน่อยมึงก็จะหลอกกูเหรอ” สีหน้าอินดี้กำลังเยาะเย้ย ไม่ได้เยาะเย้ยฉัน ออกไปทางเยาะเย้ยตัวมันเอง
“กูพูดเรื่องจริง วันนี้ถ้ามึงอยากรู้กูจะเล่าให้มึงฟัง มึงจะฟังไหม”
“เออ เอาดิ มึงว่ามา แต่งเรื่องให้เข้าท่าหน่อยนะ”
“สิ่งที่กูพูดต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง มึงจะเชื่อหรือไม่เชื่อเป็นเรื่องของมึง กูจะพูดเรื่องพวกนี้แค่ครั้งเดียว จะไม่พูดอีกแล้ว...” สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ฉันควรพูด พูดให้จบ แล้วจากนั้นจะเป็นยังไงก็ให้เป็นไป อย่างน้อย ๆ พออินดี้มันรู้เรื่อง มันก็น่าจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับพี่เรย์ บอกตามตรงฉันเกรงใจเขา ไม่อยากให้อินดี้ไปรบกวน
“มึงพูดมา”
“กูกับเขามีความจำเป็นต้องแต่งงานกัน เรื่องแต่งงานเขาขอให้กูช่วย เราตกลงแต่งงานกันสามปี แต่มีเรื่องนิดหน่อยที่เคลียร์ไม่จบทำให้เราหย่ากันช้านิดหน่อย แต่เราก็หย่ากันแล้ว สิ่งที่ม
