สองวันผ่านมา...
มาร์คัสนั่งหน้าบูดมาตลอดทางตั้งแต่สนามบินจนถึงบ้านพักหลังใหญ่ของลุคคา และเมื่อรถจอดสนิทตรงปากประตูบ้าน หัวใจของเขาก็คล้ายกับถูกเข็มสักร้อยเล่มทิ่มแทง
มองผ่านกระจกรถไป ร่างบอบบางที่เขาจดจำได้ดีว่ายามไร้อาภรณ์นั้นอวบอิ่มเพียงใด ก้าวเดินออกมาช้า ๆ พร้อม ๆ กับร่างสูงตระหง่านของลุคคา
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะก้าวลงจากรถคันหรู และเดินอ้อมไปประคองลูคัสที่นั่งมาด้วยกันให้ลงมาจากรถ
“สวัสดีค่ะ คุณตา ยิหวาคิดถึงจังเลย...”
ดวงยิหวายกมือไหว้ชายชราที่ยิ้มมาให้แต่ไกลอย่างดีอกดีใจ และลูคัสก็ยิ้มตอบ แถมยังพูดไปหัวเราะไป จนมาร์คัสรู้สึกหมั่นไส้จนแทบจะเก็บมือไว้ไม่อยู่ อยากจะบีบคอสวย ๆ นั้นให้หักนัก
“ตาคิดถึงหนูยิหวาทุกวันเลย นึกว่าจะไม่ได้เจอกันซะแล้ว...”
“แหม..ทักแต่ว่าที่เจ้าสาว ไม่ทักว่าที่เจ้าบ่าวบ้างหรือครับ” ลุคคาแทรกขึ้น ก่อนจะหัวเราะร่วน
มาร์คัสรู้สึกว่าตัวเองคล้ายเป็นส่
