ร่างอรชรจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนที่ลุคคาใจดีให้หล่อนได้ซุกหัวนอนมาหลายสิบวัน ดวงตาคมโตที่ไม่เคยห่างหายจากความเศร้าหมองแม้สักวินาทีเดียวตั้งแต่มาร์คัสจากไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วจ้องมองแม่น้ำสายใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรเบื้องหน้านิ่ง
ทุกความเจ็บปวด ทุกความขมขื่นระเบิดโพลงขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ต้องข่มมันให้จมอยู่นานเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนอื่น
“หากเขาไม่ยอมมาล่ะ เราจะทำยังไง...”
มือบางยกขึ้นป้ายน้ำตาทิ้งอย่างเสียใจ แค่คิดว่ามาร์คัสจะไม่มา แค่นั้นหัวใจที่เปราะบางไม่ต่างอะไรจากแก้วกระเบื้องเนื้อดีก็แทบจะแหลกสลาย
พระผู้เป็นเจ้า... ขอให้มาร์คัสมาด้วยเถอะ... และหล่อนสัญญาว่าจะรักษาเขาไว้ชั่วนิจนิรันดร์
“ใจลอยไปถึงเอเธนส์หรือเปล่าครับคุณยิหวา...”
เสียงห้าวของลุคคาดังอยู่เบื้องหลัง ทำให้ดวงยิหวาต้องสลัดเจ้าความเจ็บช้ำระกำใจให้หลุดออกไป มือบางรีบยกขึ้นปาดน้ำตาทิ้งอย่างลนลาน ก่อนจะ
