หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาสำหรับคนที่มีความสุขคงจะคิดว่ามันเร็วราวกับเวลามีปีกบิน แต่สำหรับคนที่จมอยู่กับความเจ็บปวดและอดีตที่ฝังใจอย่างมาร์คัสแล้ว หนึ่งอาทิตย์คงไม่ต่างอะไรกับเวลานานชั่วกัปชั่วกัลป์
ดวงยิหวายังอยู่ในหัวใจของเขาตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา แม้จะพยายามทั้งเตะทั้งถีบให้เจ้าหล่อนออกไปจากหัว แต่ยิ่งทำก็ยิ่งคิดถึงมากขึ้น หล่อนฝังอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจจนขุดไม่ขึ้น มีทางเดียวที่เขาจะทำได้ก็คือ...
ต้องยอมจมอยู่กับความช้ำใจนี้ไปตลอดชีวิต
“วันนี้จะทานมื้อค่ำกับตาหรือเปล่ามาร์คัส หรือว่าจะดื่มเหล้าอีก...”
ลูคัสถามหลานชายที่ตอนนี้เอาแต่เก็บตัวเงียบ กลับจากทำงานก็หมกตัวอยู่ในห้องนอน พร้อมกับขวดเหล้าใบใหญ่
“ทำไมก่อนจะสมหวัง ถึงได้วุ่นวายเพียงนี้นะ...”
มาร์คัสหยุดเดิน หันมามองคุณตาของตัวเองด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะตอบเสียงเรียบขรึม “ผมอยากอยู่คนเดียวครับ ต้องขอโทษคุณตาด้วย...”
ชายชราเจ้าของบ
