ชายหนุ่มระบายยิ้มออกมา “เราไปกันเถอะ คุณตารอนานแล้ว...”
มือใหญ่เลื่อนจากต้นแขนมาแตะเบา ๆ ที่เอวคอดก่อนจะดันน้อย ๆ เพื่อให้ร่างอรชรในชุดสวยเดินตามออกมานอกห้อง แต่เหมือนเขาจะคิดอะไรได้เมื่อมองที่ลำคอระหงนั้น
“คอโล่งจัง ทำไมไม่ใส่เครื่องประดับที่คุณตามอบให้ล่ะ เก็บไว้ไหนมาฉันจะใส่ให้... รู้ไหมว่าฉันเป็นคนเลือกแบบเลยนะ รวมทั้งชุดสวย ๆ ที่เธอใส่ได้อย่างพอดีโดยไม่ต้องให้ช่างมาวัดขนาดตัวนี้ด้วย...”
บอกพร้อมกับใช้สายตาคมกริบไม่ต่างจากใบมีดโกนสำรวจร่างกายเย้ายวนของภรรยาด้วยความพึงพอใจ และก็ไม่ลืมที่จะก้มมองนิ้วนางข้างซ้ายของหล่อนด้วยเช่นกัน และเมื่อเห็นว่าแหวนเพชรที่ตัวเองให้ยังอยู่ มาร์คัสก็อมยิ้ม
ดวงยิหวาแก้มแดงก่ำ ยกมือขึ้นลูบคอของตัวเองแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยตอบคนตัวโตออกไป “ในลิ้นชักหัวเตียงค่ะ...”
มาร์คัสปล่อยร่างอรชรก่อนจะเดินไปหยิบกล่องเครื่องประดับและกลับมาสวมใส่ให้กับดวงยิหวาด้วยท่างทาง
