“อ้าว นั่นไงหลานสะใภ้ของฉัน มานี่เร็วมาร์ส พาหนูยิหวามานี่...”
ลูคัสที่นั่งอยู่กับบรรดาญาติพี่น้องและลูก ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ฉีกยิ้มกว้างกวักมือเรียกอย่างดีใจที่เห็นคนทั้งคู่เดินประคองกอดกันลงมา
มาร์คัสพาดวงยิหวาที่ตัวสั่นด้วยความประหม่าให้เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะที่ลูคัสนั่งอยู่ ก่อนจะแนะนำให้หล่อนรู้จักกับบรรดาญาติพี่น้องของเขาที่นั่งร่วมโต๊ะกับคุณตา
ดวงยิหวายกมือไหว้ทุกคนตามประเพณีไทย และกล่าวสวัสดีสั้นๆ เพียงเท่านั้น เพราะถึงแม้จะมาอยู่กับมาร์คัสได้อาทิตย์สองอาทิตย์แล้ว หล่อนก็ยังไม่เก่งภาษากรีกนัก
“นั่นฟีโอรัสน้องชายเจ้าลุคคา พึ่งกลับมาจากลอนดอน...”
น้ำเสียงกระด้างขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อต้องแนะนำฟีโอรัสที่มีหน้าตาหล่อเหลาไม่ด้อยไปกว่าตัวเองให้กับภรรยารู้จัก จะว่าเขาเป็นโรคจิตก็ได้ แต่เขาไม่ไว้ใจผู้ชายคนไหนที่เข้าใกล้ดวงยิหวาสักคน เพราะกลัวว่าหล่อนจะเปลี่ยนใจไปจากเขา
หญิงสาวยก
