ไล่ให้ตายก็ไม่ไปไหนครับ

ภายในห้องพักผู้ป่วยที่เต็มไปด้วยของเล่นเกือบเต็มพื้นที่ โดยความช่วยเหลือจากดรัณที่เป็นคนจัดการเรื่องของเล่นตามคำสั่งของเจ้านาย เพียงแค่แพรววาเห็นของเล่นทั้งหมดที่วางอยู่ในห้อง หมอสาวจึงรีบหันไปสั่งหยางให้จัดการเก็บของเล่นทั้งหมดออกไป ก่อนที่พาขวัญจะตื่นขึ้นมาเจอ “เก็บของเล่นออกไป เดี๋ยวนี้!” “ผมอยากซื้อให้ลูก” หยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวหมอแพรววาแต่อย่างใด อดจะเอ็นดูกับคำขู่ฟ่อเสมือนลูกแมวไม่มีผิด “พาขวัญไม่” อยากจะบอกว่าพาขวัญไม่ใช่ลูก แต่กลับต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ เพียงแค่ได้เห็นสายตาคมตำหนิติเตียนจากชายหนุ่ม “มั่นใจคำพูดของตัวเองใช่ไหม” หยางเอ่ยถามหมอสาวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ย้ำเตือนคำพูดที่เธอพ่นออกมา “วุ้ย! ไอ้บ้า” ในเมื่อไม่สามารถหนีได้ ไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้เพียงหงุดหงิดใจ พลันสบถอาการหัวเสีย “แพรววา พูดเพราะ ๆ หน่อย” น้ำเสียงเย็นยะเยือกติเต