ภายในห้องพักผู้ป่วยวีไอพีที่หยางให้เลขาจัดเตรียมเอาไว้สำหรับพาขวัญ ร่างเล็กนอนหลับใหลอยู่บนเตียง โดยมีคุณแม่ยังสาวและหยางคุณพ่อป้ายแดงนั่งเฝ้าไม่ห่าง
“คุณไม่ต้องมาเฝ้าลูกฉันหรอก” หมอแพรววาเอ่ยปากไล่หยางทันที ที่พาขวัญถูกย้ายตัวเข้ามาพักฟื้นที่ห้องพักผู้ป่วย
“ลูกคุณคนเดียวเหรอ” หยางถามกลับด้วยน้ำเสียงและใบหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มยังคงรู้สึกโกรธหมอแพรววาอย่างที่ไม่เคยโกรธใครมาก่อน
“ใช่” หมอแพรววาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พาขวัญคือลูกสาวของเธอคนเดียว เพราะเธอเลี้ยงดูพาขวัญเพียงลำพังมาโดยตลอด
“ให้พูดอีกรอบ อย่าให้ผมโมโห”
“ลูกสาวฉัน ฉันเลี้ยงเขามาเพียงลำพัง”
“ทำไมคุณยังดื้อ” หยางส่ายศีรษะเบา ๆ เอือมระอากับความดื้อรั้นของแพรววาที่ยังคงเอ่ยปากไล่เขาไม่หยุด
“เอ๊ะ! นี่คุณ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ” หมอแพรววาแว้ดเสียงแหลมใส่หยาง อย่างลืมตัว ลืมไปเสียสนิทว่าลูกสาวของตนเองนั้นยังคงหลับอยู่บนเตียง
“ร
