งั้นก็ลาออกไปสิ

หลังประชุมเสร็จหมอแพรววาเดินออกจากห้องประชุมทันที โดยไม่มีการสนทนากับบุคลากรทางการแพทย์คนอื่น เนื่องจากสภาพอารมณ์ตอนนี้กลับสวิงขึ้นลงด้วยความหงุดหงิดและต้นเหตุคงหนีไม่พ้นเจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่ “ฉันคงต้องหาวัดทำบุญสินะ” สองขาเรียวเดินตามทางเดินไปเรื่อย ๆ บ่นอุบอิบอยู่เพียงลำพัง จนเธอสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งสวมสูทสีดำยืนดักหน้าเธอเสมือนมีธุระจะคุยด้วย “รบกวนท่านประธานช่วยหลีกทางหน่อยค่ะ” หมอแพรววากัดฟันเอ่ยประโยคสุภาพออกมาอย่างจำใจ พยายามเบี่ยงตัวเดินหนี แต่! กลับถูกหยางปิดทุกทาง “ไม่ชอบผมขนาดนั้นเลยเหรอ” น้ำเสียงและใบหน้าเรียบเฉยเอ่ยถามคุณหมอแพรววาด้วยความอยากรู้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหมอสาวคนนี้แสดงท่าทีไม่ชอบขี้หน้าและไม่อยากเข้าใกล้เขาเต็มประดา “ถ้าท่านกล้าถามตามตรงแบบนี้ ฉันก็ขอตอบว่า มากค่ะ” ในเมื่อหยางกล้าถามตามตรง เธอก็กล้าตอบว่า ใช่! โดยไม่ต้องประดิษฐ์คำแต่อย่างใด “หึ! งั้นก็ล