บุษราคัมหาวเกือบจะตลอดวันในเช้าวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันทำงาน เธอนึกเข่นเขี้ยวภีมในใจเมื่อรู้ว่าอีกนิดเดียวของเขามันคืออีกนิดเดียวจะเช้า เธอได้หลับเอาเกือบตีสี่แล้วต้องตื่นหกโมงเช้าเพื่อมาสอนเด็ก
“นายหญิงท่าทางง่วงมาก ไปงีบสักพักก็ได้นะคะ” ครูหนูนาเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเธอโดยอัตโนมัติเมื่อข่าววงในกระจายไปทั่วฟาร์มว่าบุษราคัมกับภีมจดทะเบียนสมรสกันแล้ว และภีมไปพบผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิงมาแล้วถึงสองครั้ง
บุษราคัมโบกมือ “เรียกฉันเหมือนเดิมเถอะค่ะครูนา ในโรงเรียนไม่มีนายญง นายหญิงหรอก”
“อุ๊ย ไม่ได้หรอกค่ะ เรียกให้ชินปากไว้ดีกว่าเดี๋ยวนายเคือง”
“นี่ถามจริงๆ คุณอาดุเหรอ ทำไมทุกคนต้องทำท่ากลัวด้วยล่ะ” หญิงสาวถามสิ่งที่ติดใจมานาน ทำไมทุกคนต้องทำท่ากลัวภีมกันขนาดนั้น
“ดุสิคะ” หนูนาทำหน้าเหมือนเห็นผีเมื่อถูกถาม เธอพูดต่อว่า
“นายหญิงไม่เห็นว่านายดุเลยเหรอคะ” บุษราคัมส่ายหน้า ภีมน่ะเหรอดุ เขาดุตอนไหน
