“หวัดดีคิน” เสียงของผู้หญิงที่เป็นลูกค้าของผมเอ่ยทักอย่างสนิทสนม เธอคือลูกค้าที่จ้างผมเขียนแบบร้านที่จะเปิดเป็น COFFEE CAFE ที่ต้องแปลกแหวกแนวจากร้านอื่น เพื่อที่ร้านเธอจะได้มีจุดโดดเด่นเป็นที่สนใจของกลุ่มผู้บริโภค ซึ่งเธออธิบายให้ผมฟังคร่าว ๆ ผ่านการคุยโทรศัพท์มือถือว่าต้องการอะไรยังไง วันนี้ผมจึงนัดเธอเพื่อให้เธอมาดูว่าเธอต้องการแก้ไขอะไรตรงไหนไหม ซึ่งความจริงแล้วผมสามารถส่งให้เธอดูทางเมลก็ได้ แต่เธอบอกว่าอยากเห็นแบบงานจริง ๆ ผมจึงนัดเธอมาที่ร้านอาหารที่มีผู้คนพลุกพล่านในใจกลางกรุง
“สวัสดีครับ” ผมยิ้มให้เธอเล็กน้อยตามมารยาททางสังคมที่ต้องมี
“ห่างเหินเกินไปนะคิน” ลูกค้าของผมเอ่ยขึ้น “คนกันเองทั้งนั้น” เธอยังคงพูดต่อพร้อมกรีดรอยยิ้มที่น่ารักตามแบบฉบับของเธอ
“นี่ครับงานที่คุณลูกเกดต้องการ ลองดูนะครับว่าต้องแก้ไขตรงไหน” ผมเมินเฉยต่อคำพูดของเธอแล้วยื่นงานให้เธอดู ถ้าหากว่าเธอโอเค งานนี้ก็
