“ผมว่าเราไปร้านอื่นกันดีไหมครับ” คุณอลันลูกค้าที่เพิ่งจะตกลงเซ็นสัญญาซื้อขายกับบริษัทของฉันเอ่ยขึ้น หลังจากที่ฉันยืนดูชายหญิงคู่หนึ่งกอดกันกลางร้านอาหารที่มีผู้คนมากมาย ฝ่ายชายคือคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของฉัน ส่วนฝ่ายหญิงนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าเธอคือใคร... กระทั่งฉันได้ยินสตอรี่รักของทั้งสองที่หลุดออกจากปากของฝ่ายหญิง สมองที่กำลังหนักอื้อของฉันประมวลภาพย้อนหลังกลับไปเป็นสิบกว่าปีเชียวล่ะ
และสุดท้ายฉันก็คิดออกจนได้ว่าผู้หญิงที่ยืนกอดสามีของฉันอยู่เป็นคนรักของสามีฉันเอง!
ฉันจำได้ดีถึงแม้จะเป็นช่วงวัยเด็ก เขาสองคนคบกันเป็นเวลา5ปี แต่จู่ ๆ ฝ่ายหญิงก็ย้ายโรงเรียนไปแบบไม่บอกไม่กล่าว จากนั้นฉันก็เฝ้ามองดูพี่คินมาโดยตลอด กระทั่งพี่คินจบม.6ฉันจึงรวบรวมความกล้าเข้าไปสารภาพรักกับเขา แล้วพี่คินก็ตกลงแบบง่าย ๆ ตอนนั้นฉันมัวแต่ตื่นเต้นดีใจที่ผู้ชายที่แอบรักตอบตกลงคบกับฉัน ฉันไม่เคยเอะใจด้วยซ้ำว่าเขาตอบ
