(คุณอลัน : ว่างไหมครับ)
(คุณอลัน : เป็นยังไงบ้าง)
(คุณอลัน : ถ้าเหตุการณ์เมื่อวานยังทำให้คุณไม่สบายใจ สนใจออกมาทานมื้อเย็นกับผมไหม)
(คุณอลัน : ถ้าคุณสนใจก็มาที่เดิมของเรานะครับ)
เสียงของแอพพลิเคชั่นไลน์แจ้งเตือนดังขึ้นรัว ๆ ฉันจึงหยิบมือถือขึ้นมาเปิดอ่าน และเป็นคุณอลันนั่นเองที่ส่งข้อความเข้ามาหาฉัน
(ชาลี : โอเคค่ะ รอสักครู่นะคะ) ฉันส่งข้อความตอบกลับหลังจากที่คิดขึ้นมาได้ว่าก็ดีเหมือนกัน เพราะการอยู่คนเดียวคงไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ตอนนี้ถ้ามีเพื่อนคุยความรู้สึกคงจะดีกว่าการอยู่คนเดียว
ฉันเลือกที่จะไม่หยิบยื่นปัญหาที่พบเจอบอกเล่าให้เหล่าเพื่อนพ้องได้รับรู้เพราะไม่อยากให้พวกนางเป็นห่วง ลำพังปัญหาในครอบครัวและปัญหาทางธุรกิจของพวกนางก็หนักพอแล้ว เพราะฉะนั้นไม่ให้พวกนางรับรู้จะดีกว่า...
“รอนานไหมคะ” ฉันหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ คุณอลันที่กำลังนั่งมองภาพครอบครัวที่มานั่งปิกนิกที่สวนสาธารณะแห่งน
