“ฉันขอเวลา….” ฉันถอนหายใจเบาๆ เพราะคิดว่าการคุยกันตอนนี้มันอาจจะทำให้แย่กว่าเดิม
“บอกแล้วไงว่าจะคุยดีๆ ทำไมถึงไม่เชื่อ”
“คนที่ใจร้ายกับฉันมาตลอดอย่างนายจู่ๆ จะคุยดีด้วย ใครจะไปเชื่อ”
“พูดเหมือนฉันไม่เคยดี” แปงชักสีหน้าแบบไม่พอใจที่ถูกฉันกล่าวหา ทั้งที่มันเป็นเรื่องจริง
“……..”
“ขอเวลาคุย ตอนเย็นเดี๋ยวฉันมาส่ง” จากที่เคยพูดไม่ดีทำเสียงแข็งตอนนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จงใจทำให้ฉันยอมอ่อนให้หรือเปล่านะ
“นายจะมาส่งฉันจริงๆ ใช่ไหม”
“อืม”
“ไม่ทำอะไรนอกจากคุย….แค่นั้นใช่ไหม”
“อืม”
“ฉันเชื่อได้แค่ไหน”
“…ฉันจะไม่ทำอะไร”
ฉันมองหน้าแปงครู่หนึ่ง เหมือนเขาพยายามใช้สายตาสื่อออกมาถึงความจริงจัง จรในที่สุดฉันก็ยอมใจอ่อนอีกครั้ง
“ปะ ไปก็ได้แต่นายต้องสัญญานะว่าจะมาส่งฉัน”
“อืม”
ไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือเปล่าแต่มันอดอยากรู้ไม่ได้ว่าคนอย่างแปงจะคุยดีๆ แบบไหนกับฉัน
#คอนโดแปง
