ฉันนั่งอยู่ในห้องพร้อมหัวใจที่เต้นแรง ขนาดนั่งอยู่ในห้องยังได้ยินเสียงเคาะประตูดังสนั่น เขาต้องรุนแรงมากขนาดไหน
ไม่ว่าจะเหตุผลอะไรตอนนี้เราไม่ควรเจอกัน เพราะฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหวแล้ว ถึงแม้จะรู้สึกผิดกับเรื่องที่ขอให้เขาช่วยแต่กลับเป็นฝ่ายตีตัวออกห่าง
“ฉันว่าคงไม่กลับไปง่ายๆ” เส้นด้ายเปิดประตูห้องมาบอกด้วยสีหน้ากังวลพอสมควร
“แกจะให้ฉันไปเปิดประตูหรอ”
“บ้า! ฉันไม่ปล่อยให้แกไปหรอก เดี๋ยวไปเปิดเพลงเสียงดังๆ ดีกว่า จะได้กลบเสียงเคาะประตู”
“อื้อ”
เส้นด้ายยิ้มแล้วเดินออกจากห้อง ไม่นานก็ได้ยินเสียงเพลงดังกระหึ่ม
ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากๆ ที่มีเส้นด้ายเป็นเพื่อน เธอปกป้องฉันได้อย่างดีและเป็นห่วงฉันมากๆ
“มีนา…เย็นนี้อยากกินอะไร” เส้นด้ายเปิดประตูห้องมาถามฉัน
“ไม่รู้สิ ฉันไม่หิวอะไรเลย”
“รู้ไหมว่าตอนนี้แกเหมือนคนตรอมใจเลยนะ”
“……..”
เส้นด้ายถอนหายใจแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน “ฉันเ
