“แพร...เด็กที่หาย ไม่ใช่มิลินใช่มั้ย” มาริสาถามกลับไป เธอพยายามหลอกตัวเอง แม้รู้ทั้งรู้ว่าเด็กคนนั้นต้องเป็นลูกสาวของเธอแน่นอน เพราะทันทีที่สัญญาณอินเทอร์เน็ตบนเรือใช้งานได้ และเห็นข้อความจากเพื่อนสนิท เธอก็ตอบข้อความนั้น อนุญาตให้แพรรัมภาพามิลินมาที่นี่ได้
“ระ...ริสา ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง” เธอกล่าวขอโทษเพื่อนสนิท พร้อมยกมือขึ้นไหว้ เธอเองก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไง ความรู้สึกผิด ความรู้สึกกลัว ความรู้สึกโกรธตัวเองถูกหลอมรวม จุกแน่นไปทั้งร่างกายและจิตใจ
แต่สาวใจเด็ดอย่างมาริสากลับไม่ร้องไห้ ไม่มีน้ำตา ไม่สะอื้นไห้ ไม่แพนิคอย่างที่แพรรัมภากำลังเป็นอยู่ “แพร...หยุดร้องไห้ก่อน แกมองหน้าฉัน”
แพรรัมภาที่ร้องไห้หนักเริ่มหยุดสะอื้น เงยหน้าขึ้นมองหน้าเพื่อนสนิทตามที่เธอสั่ง
“แพร แกตั้งสติก่อน มิลินเป็นเด็กฉลาด เธอต้องไม่เป็นอะไร เชื่อฉันสิ เดี๋ยวพวกเขาก็หาเธอเจอ” กลับกลายเป็นมาริสาที่ต
