เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กผู้หญิงตัวน้อย ช่วยทำให้ตาที่ใกล้จะปิดเต็มทีของผู้เป็นแม่ยังคงจับจ้องมองใบหน้าของลูกสาวที่เธอรักสุดหัวใจ มาริสาส่งยิ้มหวานให้มิลิน มือข้างที่ยังสะอาดลูบผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง ก่อนเลื่อนลงมาบีบพวงแก้มใสแบบที่เธอชอบทำ
“คุณกวิน นี่คือมิลิน คนที่ริสาอยากให้คุณได้เจอ” ประโยคบอกเล่าที่ฟังแทบไม่ได้ยินถูกเอ่ยขึ้น ระหว่างที่กวินกอดตัวเธอไว้ เอาเสื้อตัวเดิมที่เช็ดตัวให้หนูน้อยกดลงที่แผลของมาริสา ห้ามเลือดไม่ให้ไหลออกมามากกว่านี้
“ริสา…เด็กคนนี้คือลูกผมใช่มั้ย”
“…”
“ริสา…อย่าหลับนะ ตื่นขึ้นมาคุยกับผมก่อน”
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ดังออกมาจากปากเธออีก สิ้นเสียงเรียกของกวิน เปลือกตาของมาริสาหลับลงในทันที พร้อมกับคอที่พับอ่อนไร้เรี่ยวแรง รวมทั้งชีพจรที่คลำแล้วแทบหาไม่เจอ
ไม่ได้…แม่ของลูกเขาจะมาด่วนจากไปตอนนี้ไม่ได้ ทุกอย่างกำลังไปได้ดี เขากำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์อย่างที่ฝันไว้
“ริ
