ตอนที่ 3 - หลัง...กักตัว (2)

ตัดภาพมาที่ห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสบนเครื่องบินลำใหญ่ที่ลอยล่องอยู่บนท้องฟ้า กวินเริ่มหยอกเย้าคนข้างๆ หนักขึ้น กวินผู้อ่อนโยนกลับกลายเป็นเสือโหยผู้หื่นกระหาย ขนาดมีเซ็กส์กับเธอทั้งวันทั้งคืนตลอดช่วงระยะเวลาที่ต้องกักตัว แต่ก็ดูเหมือนว่านั่นยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของเขา กวินอุ้มสาวน้อยตัวเล็กกะทัดรัดจากที่นั่งข้างๆ มานั่งคร่อมตัวเขาไว้ ยังไม่ทันได้เริ่ม ก็รู้สึกได้ถึงอวัยวะกลางกายที่ต่างคนต่างเตรียมพร้อมสำหรับเซ็กส์ครั้งสุดท้ายนี้ “ไหนๆ เดี๋ยวก็ต้องจากกันแล้ว ขอผัวจับเมียเยแรงๆ ส่งท้ายหน่อยนะครับ” กวินบอกกับมาริสาด้วยถ้อยคำและประโยคดิบๆ แบบที่หญิงสาวไม่เคยได้ยินมาก่อน โชคดีที่ความมืดช่วยปิดบังความขวยเขินของเธอ เพราะสิ่งที่กวินพูดออกมามันกระตุ้นปลุกเร้าอารมณ์ของเธอมากขึ้นกว่าเดิม มาริสารีบถอดกางเกงเอวยางยืดของเธอออกพร้อมกับอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋ว ส่วนกวินก็ปลดเข็มขัด ปลดกระดุมกางเกง ยกสะโพกขึ้นเพื่อถอดกางเกงตัวนอกและตัวในออกมาให้กองอยู่ตรงหน้าแข้ง รอบนี้ทั้งสองคนไม่ได้เล้าโลมกระตุ้นอารมณ์ใดๆ ทั้งนั้น ความลื่นจากน้ำอยากของมาริสานำพาแท่งร้อนขนาดเขื่องเสือกไสเข้าไปทีเดียวมิดแท่ง ก่อนตัวเธอจะบดร่อนบั้นท้ายและสะโพก เคลื่อนไหวไปตามอารมณ์อยาก...ที่ยากจะหยุดยั้ง โดยเฉพาะทุกครั้งที่ส่วนหัวเสียดสีกับส่วนอ่อนไหวด้านใน เสียงหอบเหนื่อยถูกเปล่งออกมาแทนเสียงครางกระเส่า ทั้งสองพยายามเก็บกลั้นเสียงเอาไว้ ด้วยกลัวใครจะได้ยิน “ผัวขา ช่วยกระแทกเมียแรงๆ เลยได้มั้ย ไอ้นั่นของผัวมันทำเมียหมดแรง เสียวไปทั้งตัวแล้ว” มาริสากระซิบบอกคนตรงหน้า ก่อนกวินจะถดตัวลงเล็กน้อย พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เขาก็รีบเสิร์ฟความเสียวให้กับหญิงสาวตรงหน้ารัวๆ ชนิดที่ว่าเสียงครางยังหลุดรอดออกมาจากมือน้อยๆ ที่ปิดป้องปากตัวเองเอาไว้ “เชื่อสิ กลับไปเมียลืมผัวไม่ลงหรอก” สิ้นเสียงของกวิน เขากระแทกตัวตนใส่เธอไม่ยั้ง เล่นเอามาริสาต้องซบหัวลงกับไหล่ของเขาแล้วครางออกมา อย่างน้อยก็ได้ระบายความเสียวที่กวินมอบให้ออกมาบ้าง “อ๊า...ผัวขา เมียเสียวจนจะไม่ไหวแล้วนะ” “อื้อ...ของเมียตอดของผัวขนาดนี้ ผะ...ผัวจะเสร็จแล้วเหมือนกันครับ อ๊า...” ความตื่นเต้นครั้งนี้นำพาให้คนเหงาสองคนเร่งจังหวะเร็วขึ้น จนมาริสาหลุดครางเสียงดัง กวินจึงต้องจับหน้าเธอขึ้นมาจากไหล่ของเขา ประกบปากตัวเองกั้นเสียงครางที่เปล่งออกมา แลกเปลี่ยนความหวานของน้ำลายกลิ่นมินต์ ต่างคนต่างตวัดลิ้นไล่ต้อนลิ้นอีกคนอยู่เนืองๆ กระทั่งเจ้ากวินน้อยระเบิดน้ำรักให้พุ่งผ่านเข้าไปในช่องทางคับแคบของมาริสา จนเธอรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนที่ระอุอยู่ในนั้น “ริสา ผะ...ผมขอโทษ ผมเอามันออกมาไม่ทัน” กวินบอกกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดระคนเหนื่อยหอบ ก่อนที่จะหยิบเอาทิชชูที่วางไว้ข้างๆ ส่งต่อให้หญิงสาวซับส่วนนั้นของเธอไว้ ไม่ให้น้ำรักของเขาไหลออกมาเปรอะเปื้อน “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวถึงเมืองไทยแล้วริสาจัดการตัวเองได้ คุณกวินไม่ต้องห่วงนะ” เธอว่าพลางก้าวขากลับเข้ามายังที่นั่งของเธอ แต่งตัวให้เรียบร้อยมิดชิดเหมือนเดิม ก่อนเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านหน้า “แบบนี้จะให้ลืมได้ไงวะ เฮ้อ...” หญิงสาวบ่นพึมพำกับตัวเองหน้ากระจกเงา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวๆ แต่เอาเถอะ ความสุขมักจะอยู่กับเราไม่นาน เธอมองเข้าไปในดวงตาของตัวเอง แล้วทำท่าฮึบ ก่อนเดินออกจากห้องน้ำไปยังที่นั่งของเธอ ส่วนกวินเองพอเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองเสร็จ เดินออกมาก็เห็นหญิงสาวกำลังนอนหลับตา เลยไม่ได้กวนอะไรเธอต่อ คิดว่าเธอคงกำลังนอนหลับอยู่ แต่ก็เอื้อมไปเอามือเธอมากอบกุม จับเอาไว้หลวมๆ แบบนั้นตลอดเวลา จนกระทั่งหลายชั่วโมงที่พวกเขาหลับไป กัปตันขับพาเครื่องบินลำใหญ่แตะพื้นสนามบินสุวรรณภูมิเป็นที่เรียบร้อย ก่อนไฟในห้องโดยสารจะสว่างจ้า พร้อมกับเสียงประกาศจากพนักงานต้อนรับ ที่ปลุกทั้งสองให้ตื่นขึ้นจากความหลับใหล เชื่อว่าตอนนี้ ความรู้สึกวูบโหวง ใจกระตุกสั่นเกิดขึ้นกับคนทั้งคู่ แต่พวกเขาก็ต้องทำใจจากกันไปตามสัญญาที่ให้กันไว้ “ริสา...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ ขอให้คุณโชคดี ใช้ชีวิตอย่างมีสตินะครับ ผมจะจดจำช่วงเวลาดีๆ แบบนี้เอาไว้” “คุณก็ด้วย ขอให้คุณโชคดีเช่นกันนะคะ...คุณกวิน” ประโยคบอกลาถูกกล่าวออกมา ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มหน่อยๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าตัวเองโอเค พร้อมกับมือที่โบกให้กัน ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินไปตามทางที่เจ้าหน้าที่แจ้งเพื่อตรวจหาเชื้อโควิดอีกครั้ง หายกันไปคนละทาง โดยที่หลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่เจอหน้ากันอีกเลย ต่างคนต่างกลับบ้าน ต่างคนต่างกลับไปใช้ชีวิตเป็นของตัวเอง น่าเสียดายที่มาริสาและกวินไม่ได้ขอข้อมูลใดๆ เพื่อที่จะติดต่ออีกฝ่ายเลย ในเมื่อคนหนึ่งไม่ขอ อีกคนก็คิดว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่อยากให้มันด้วยเหมือนกัน ปล่อยให้ทุกอย่างมันจบลงและสวยงามอยู่ในความทรงจำตลอดไป หากวันหนึ่ง ถ้าพวกเขาทั้งคู่มีวาสนาต่อกัน หรือยังไม่หมดเวรหมดกรรมต่อกัน ก็คงจะได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง ไม่วันใดก็วันหนึ่ง อาจจะเป็นอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า อีกหนึ่งวันข้างหน้า อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า หรือหนึ่งปีข้างหน้าก็เป็นได้... แค่รอ...รอวันที่โลกหมุนวนและเหวี่ยงทั้งคู่ ให้กลับมาหากันจนเจอ...อีกครั้ง . . โปรดติดตามตอนต่อไป . . สารภาพว่าจริงๆ ตอนแรกไรต์เขียนเท่านี้ ให้จบแบบนี้ แต่เพราะเสียงเรียกร้องขอภาคต่อให้พี่กวินกับหนูริสาวนมาเจอกันอีก ดังนั้นเพื่อไม่ให้ขัดใจ ไรต์จึงจัดต่อยาวๆ แต่จะเจอกันแบบไหน แล้วจะจบเหมือนเดิมอีกรึเปล่า ไปอ่าน ลุ้น และติดตามไปพร้อมๆ กันเลยค่าา ❤️