| มาริสา |
เพราะกักตัวครั้งนั้น...พานทำให้ฉันกลัวการมีความรักไปโดยปริยาย...
ความสัมพันธ์ทางกายในช่วงเวลาแค่เจ็ดสิบสองชั่วโมง แม้มันจะเป็นระยะเวลาสั้นๆ แต่เชื่อไหมว่ามันไม่เคยเลือนหายไปจากใจ แม้อยากจะลืมแค่ไหน กดปุ่มดีลีทหรือโยนมันทิ้งลงถังขยะยังไง มันก็จะรีสโตร์พาตัวเองกลับมาแอบซ่อนอยู่ตรงก้นบึ้งของความทรงจำเสมอ
ทำไมผู้ชายคนนั้นช่างมีอิทธิพลต่อจิตใจของฉันเสียจริง เหมือนที่เขาว่าไว้ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ...
ฉันไม่เคยคิดเสียดาย ที่ความสัมพันธ์ชั่วคราวนั่นไม่ได้มีการสานต่อ แปลกดีที่ฉันไม่คิดแม้แต่จะเข้ากูเกิลไปค้นหาว่าคุณกวินเขาคือใคร ทำธุรกิจอะไร หรืออยู่ที่ไหน ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ คงเป็นคำจำกัดความที่ดีที่สุดของเรื่องนี้
“ริสา แกยังฟังที่ฉันพูดอยู่ปะเนี่ย”
“…”
“ริสา”
“…”
“เฮลโหลว…คุณ ‘มาริสา’ ได้ยินที่ดิฉันเรียกมั้ยค้า~”
“หืม…เมื่อกี้แกว่าไงนะ” เสียงเล็กแหลมดึงสติที่กำลั
