| มาริสา |
ฉันปวดหัวประสาทจะกินกับอีตาเควินนี่ตั้งแต่เช้ากระทั่งตอนนี้ เรื่องงานยากน่ะไม่กลัว จะกลัวก็แต่ไอ้คนเพี้ยนๆ ประหลาดๆ แบบนี้นี่แหละ เขาเป็นไรมากปะ แดกดันกันตั้งแต่วันแรกที่เจอ พ่อแม่ไม่รักหรือไงถึงโตมาเป็นคนแบบนี้
นานเกือบชั่วโมงตั้งแต่ฉันเริ่มดูเอกสารกองสูงเบื้องหน้า เขานั่งจ้องจับผิดฉันจนรู้สึกกดดันไปหมด แต่จะเดินหนีเดี๋ยวก็หาว่าฉันป๊อดอีก เชื่อแล้วว่าหมอนี่เป็นหมาบ้า ไม่งั้นคงไม่เป็นที่โจษจันไปทั่วหรอก ว่าประธานเมธาธัสน่ะ โหดร้ายอำมหิตผิดมนุษย์มนา
ฉันนั่งพลิก นั่งตรวจสอบเอกสารพวกนี้ไปเรื่อยๆ ไอ้ลมแอร์นี่ก็เป่าใส่หัวกูจัง อีกนิดนี่คิดว่ากำลังนั่งอยู่บนเทือกเขาเอเวอเรสต์แล้วนะ ฉันจึงเอามือลูบแขนไปมาให้เกิดความอบอุ่น ขยับตัวเบี่ยงแอร์เล็กน้อย แต่สักพักเหมือนโชคช่วย ไอ้ประธานบ้าที่นั่งอยู่ข้างหน้าลุกเดินไปไหนไม่รู้ ช่วยคลายความเกร็งลงไปได้บ้าง
แต่เดินไปได้ไม่ถึงนาที เขาก็เดินกล
