| มาริสา |
ไม่รู้ควรจะขอบคุณพ่อของเขาดีไหมที่ล้มป่วยกะทันหัน ทำให้เขาหยุดงาน ไม่เข้าออฟฟิศมาได้สองสามวันแล้ว สบายหู สบายใจจริงๆ ไม่มีคนมาคอยกวนประสาท
แล้วตลกตรงไหนรู้มั้ย ตรงที่พอยัยแพรรู้ว่าคุณเควินไม่เข้าออฟฟิศ ยัยเพื่อนบ้าผู้ชายก็ไม่เข้าตาม จนกระทั่ง…
“ริสา ฉันมาแล้ว” ตายยากจริงๆ แค่คิดถึงก็ได้ยินเสียงแหลมๆ ของนางดังมาแต่ไกล
“หืม…ลมอะไรหอบแกมาได้ล่ะ”
“วันนี้คุณเควินกลับมาทำงานแล้ว ฉันเช็กแล้ว วันนี้เขาเข้าออฟฟิศ แกก็เลยเห็นฉันที่นี่ไง”
“แกนี่โคตรบ้าผู้ชายเลย แล้วไง กับคุณเควิน คืบหน้าไปถึงไหนแล้วล่ะ”
“คืบหน้าบ้าบออะไร คุยกันครั้งสุดท้ายก็วันที่พ่อเขาเข้าโรง’ บาลนั่นแหละ พอฉันไปเยี่ยมคุณกรวิชญ์ หวังว่าจะได้เจอคุณเควิน ก็ดันคลาดกันอีก เฮ้อ~”
“เอาหน่า แกยังมีเวลาทำคะแนนอีกเยอะ” ฉันได้แต่ปลอบเพื่อนสนิทไป
“ทำคะแนนอะไรกันเหรอครับ”
“อ้าว คุณอิท ไม่เจอกันหลายวันเลย” ฉันทักทายเขาไปตามม
