| มาริสา |
แปลกดีที่อยู่ๆ วันนี้พรหมลิขิตขีดเส้นให้ฉันมาเจอคุณกวินอีกครั้ง หลังจากวันนั้นที่เขาทิ้งฉันไปไม่ลาสักคำ
ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้า ในตอนที่สภาพฉันยับเยินที่สุด หน้าไม่ได้แต่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง คอนแท็คเลนส์ไม่ได้ใส่ สวมแว่นตาทรงใหญ่เหมือนป้าข้างบ้าน ที่สำคัญชุดที่ใส่ก็สุดแสนจะกะโปโล เสื้อยืด กางเกงยีนขาสั้น ถ้ามีผ้าขนหนูพาดบ่าและสวมอีแตะหูคีบ ก็คงไม่ต่างจากสก๊อยแถวบ้านอย่างแน่นอน
หลังจากปรับความเข้าใจกันได้แล้ว สรุปเรื่องวันนั้นมันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด เขาพยายามขอโทษขอโพยฉันยกใหญ่ ฉันพยายามจับผิด มองนัยน์ตา ก็ไม่มีแววว่าจะโกหก ฉันจึงยอมยกโทษให้เขาก็ได้ ความผิดครั้งแรก อาจเกิดจากความไม่ตั้งใจ หรืออาจเป็นโชคชะตาที่ยังต้องการทดสอบ ว่าเขาสมควรจะได้รับรู้ความจริงเรื่องของยัยหนูมิลินหรือไม่
เรื่องลูก...ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากบอกเขานะ แต่ลูกฉันสมควรมีพ่อที่ดีและมีความรับ
