| มาริสา |
ฟอด…!!
ฉันรู้สึกได้ถึงริมฝีปากสัมผัสที่แก้มด้านซ้าย พร้อมกับมือที่จับตรงไหล่จากด้านหลังโซฟา เล่นเอาฉันสะดุ้งโหยงตัวโยนขึ้นมาทันที
“คุณกวิน ทำแบบนี้ต่อหน้าคุณพนักงานได้ไง หน้าไม่อาย” ฉันปรามเขาเบาๆ เล่นใหญ่ซะจริงพ่อคุณ ทำเอาสาวพนักงานสองคนตรงหน้าเขินแทน ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ
“เลือกแบบที่คุณชอบสิครับ ไม่ต้องเกรงใจนะ แทนคำขอโทษเรื่องในวันนั้นไง”
“แหม คุณนี่พ่อบุญทุ่มจริงๆ นะ”
“หรือคุณจะเอาแหวนเพชรก็ได้นะ เอ่อ…คุณพนักงานครับ ขอแหวนเพชรที่น้ำงามที่สุดในร้านมาให้เลือกหน่อยได้มั้ยครับ”
โอ๊ย…พ่อคนรวย พ่อเศรษฐี พ่อนักธุรกิจ ฉันรู้ค่ะว่าคุณรวยมาก แต่จู่ๆ คุณจะซื้อแหวนให้ฉันไม่ได้ไง ยิ่งพูดแบบนั้นใจฉันมันยิ่งเต้นแรง ริสาเอ๊ย…แกรีบปฏิเสธเขาไปสิ
“เอ่อ…คุณกวินอย่าพูดเล่นแบบนั้นสิคะ อายคุณพนักงานเขา งั้นริสาขอรับแค่สร้อยดีกว่าค่ะ แหวนยังไม่ถึงเวลาเนอะ”
“เมื่อกี้ผมพูดจริงนะริสา”
ให้ตา
