เท้าบอบบางย่ำลงไปบนเม็ดทรายละเอียดสีขาวนวลกระชั้นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของอัลแบร์โต้ตะโกนเรียกมาจากด้านหลังไม่ไกลนัก
หญิงสาววิ่งสุดความสามารถ น้ำตาทะลักไหลออกมาอาบแก้ม ปากบอกว่าเกลียดแสนเกลียดแต่ภายในใจนั้นแสนจะโหยหา เคยคิดว่าจะทำใจได้หากเขามีผู้หญิงคนอื่น แต่สุดท้ายก็ล้มเหลวหัวใจพังยับเยินเมื่อบังเอิญผ่านมาเห็นอัลแบร์โต้จูบกับผู้หญิงคนอื่นตรงหน้าเท่านั้นเอง
มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มไม่หยุดด้วยความชอกช้ำ อยากจะหยุดหัวใจตัวเองเอาไว้... หยุดเอาไว้แค่นี้ ไม่อยากถลำลึกลงไปอีก แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เพราะใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคอยวนเวียนมาหลอกหลอนในสมองตลอดเวลา
รักเขา รักมาก แต่ก็ไม่สามารถที่จะครอบครอง เพราะผู้ชายไร้หัวใจคนนี้ไม่ได้รักหล่อน ที่เขาตามมาราวีก็เพราะสำนึกผิดในสิ่งเลวร้ายที่ตนเองได้กระทำเอาไว้กับหล่อน แต่หล่อนไม่ต้องการมันเลย ไม่ต้องการความรับผิดชอบใดๆ ที่ปราศ
