“ฉันจะอุ้มเธอไป” ชายหนุ่มทำท่าจะช้อนร่างอรชร แต่สาวน้อยร้องห้ามเสียก่อน
“เดี๋ยวใครเห็น เพลงเดินเองได้”
อัลแบร์โต้ระบายยิ้มหิวกระหายออกมา เปลี่ยนจากโอบกอดมาเป็นกำข้อมือบางแน่น “ไปที่พักของฉันนะ ที่นี่ไม่สะดวกหรอกเพราะเธอยังอยู่ในชุดทำงานอยู่เลย”
ดั่งต้องมนตร์สะกด สาวน้อยเดินตามคนตัวโตไปอย่างง่ายดาย และเพียงไม่นานก็ขึ้นมานั่งบนรถสปอร์ตสีดำเงาวับสุดหรู เขาหันมายิ้มน้อยๆ ให้ก่อนจะเคลื่อนรถออกไปจากรวดเร็ว ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าอัลแบร์โต้กำลังจะพาหล่อนไปที่ไหน
เตียงนอนยังไงละ เตียงนอนที่หล่อนกับเขาจะได้โรมรันกันอย่างสุดเหวี่ยง ร่ำร้องโหยหากันได้อย่างสุดเสียง แค่คิดเลือดสาวในกายก็เดือดพล่านอย่างรุนแรง จนหญิงสาวต้องบีบมือตัวเองที่วางไว้บนตักแน่นเพื่อข่มความต้องการภายในอก แต่ก็ทำไม่ได้ ในที่สุดก็ต้องทำตามที่หัวใจตัวเองต้องการ
“อัลคะ”
“หืม...ว่ายังไง”
ดวงตาหวานซึ้งที่อัดแ
