พร้อมฉัตรต่อโทรศัพท์หานายพิทยาบิดาของเพลงพิณด้วยความร้อนใจทันที เมื่อตนเองได้รับรายงานจากพนักงานในแผนกเดียวกันว่าหญิงสาวหายไปจากสถานที่ทำงานตั้งแต่ช่วงสายจนป่านนี้ก็ยังไร้วี่แวว “คุณลุงครับ ผมมีเรื่องด่วนจะต้องรีบบอกคุณลุง คุณลุงใจดีๆ ไว้นะครับ” “เรื่องเพลงพิณใช่หรือเปล่า” น้ำเสียงของนายพิทยาไม่ได้มีความตื่นเต้นตกใจแฝงอยู่เลย ราวกับว่าเขารู้เรื่องมาก่อนหน้านี้แล้ว “ใช่ครับ ผม... ผมขอโทษ ผมดูแลเพลงไม่ได้... เพลงหายไป” “อย่าโทษตัวเองเลยคุณพร้อม ยายเพลงถูกคุณอัลแบร์โต้พาตัวไปแล้วละ” คำพูดของคู่สนทนาทำเอาพร้อมฉัตรถึงกับแปลกใจ “เป็นไปได้ยังไงครับ ไหนข่าวบอกว่าเขาเดินทางกลับบราซิลไปแล้วนี่ ทำไมถึงมาที่นี่ได้” “ผู้ชายคนนี้อันตรายมาก ต้องการอะไรก็ต้องได้ เขาไม่เคยรู้จักกับคำว่า ‘ผิดหวัง’ เราคงไม่มีปัญญาไปต่อกรด้วยหรอก และอีกอย่างลูกสาวของลุงก็มีใจให้กับเขาด้วย” คิ้วเข้มของพร้อมฉัตรเลิกขึ้น

