พร้อมฉัตรต่อโทรศัพท์หานายพิทยาบิดาของเพลงพิณด้วยความร้อนใจทันที เมื่อตนเองได้รับรายงานจากพนักงานในแผนกเดียวกันว่าหญิงสาวหายไปจากสถานที่ทำงานตั้งแต่ช่วงสายจนป่านนี้ก็ยังไร้วี่แวว
“คุณลุงครับ ผมมีเรื่องด่วนจะต้องรีบบอกคุณลุง คุณลุงใจดีๆ ไว้นะครับ”
“เรื่องเพลงพิณใช่หรือเปล่า” น้ำเสียงของนายพิทยาไม่ได้มีความตื่นเต้นตกใจแฝงอยู่เลย ราวกับว่าเขารู้เรื่องมาก่อนหน้านี้แล้ว
“ใช่ครับ ผม... ผมขอโทษ ผมดูแลเพลงไม่ได้... เพลงหายไป”
“อย่าโทษตัวเองเลยคุณพร้อม ยายเพลงถูกคุณอัลแบร์โต้พาตัวไปแล้วละ” คำพูดของคู่สนทนาทำเอาพร้อมฉัตรถึงกับแปลกใจ
“เป็นไปได้ยังไงครับ ไหนข่าวบอกว่าเขาเดินทางกลับบราซิลไปแล้วนี่ ทำไมถึงมาที่นี่ได้”
“ผู้ชายคนนี้อันตรายมาก ต้องการอะไรก็ต้องได้ เขาไม่เคยรู้จักกับคำว่า ‘ผิดหวัง’ เราคงไม่มีปัญญาไปต่อกรด้วยหรอก และอีกอย่างลูกสาวของลุงก็มีใจให้กับเขาด้วย”
คิ้วเข้มของพร้อมฉัตรเลิกขึ้น
