เพียงเพ็ญมองภาพบ้านพักหลังใหญ่ของอัลแบร์โต้ที่หล่อนรู้มาจากคนใช้ที่บ้านของเขาด้วยสายตามุ่งมาด รอยยิ้มร้ายกาจเกลื่อนใบหน้างาม
“พรุ่งนี้... เราได้เจอกันแน่ค่ะ อัลแบร์โต้”
หล่อนพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา แต่มันกลับกึกก้องยิ่งนักในหัวสมอง หล่อนไม่มีทางยอมแพ้เพลงพิณอย่างแน่นอน ต่อให้ต้องมือเปื้อนเลือดอีกครั้งหล่อนก็จะทำ
“ออกรถได้ ไปพักโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในละแวกนี้”
หญิงสาวออกคำสั่งกับคนขับที่หล่อนเช่ารถมาเสียงรื่นรมย์ ดวงตาสีนิลอัดแน่นไปด้วยความชั่วร้าย ไม่ต่างจากหัวใจเลยแม้แต่นิดเดียว
เทียนกัลยายิ้มให้กับพิทตะวันเด็กหนุ่มวัยเดียวกับตนเองอย่างขอบคุณ เพราะเขาได้เสียสละเวลาพาหล่อนไปเลือกซื้อของใช้ส่วนตัวมากมายโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ แม้ตอนช่วงบ่ายหล่อนจะต้องไปนั่งรอเขาสอบที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งก็ตาม
“ขอบคุณคุณพิทมานะฮะ”
“เลิกพูดฮะเถอะ บอกแล้วไงว่ารู้ตั้งแต่แรกเห็นแล้วว่าเธอน่ะเป็นผู้หญิง” พิทต
