พร้อมฉัตรลอบมองใบหน้านวลของเทียนกัลยาด้วยความแปลกใจ
“ทำไมทำหน้าเศร้าแบบนั้นล่ะเทียน ฉันก็หายงอนเธอแล้วนี่นา”
ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ออกมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ภรรยาคนสวย พร้อมๆ กับถึงร่างอรชรให้ขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง มอบจูบเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ แต่พร้อมฉัตรหารู้ไม่ว่าการกระทำแบบนี้ของเขายิ่งทำให้เทียนกัลยาบ่อน้ำตาแตก
“อย่าร้องไห้สิ ไม่เอา ยิ้มให้ฉันเทียนจ๋า” ก้มลงจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน กอดรัดร่างบางแนบอกด้วยความรักใคร่
“ถ้ารักฉันก็ต้องยิ้มนะเทียน ห้ามร้องไห้อีก”
แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจแต่ก็จำต้องฝืนยิ้มให้กับสามีทั้งน้ำตา คำพูดของเพทายยังฝังแน่นอยู่ในสมอง และมันก็ทำให้หล่อนรู้ว่าอีกไม่นาน ตัวเองก็จะต้องจากผู้ชายแสนดีคนนี้ไปตลอดกาล
“อย่าดีกับเทียนแบบนี้เลยค่ะ อย่าดีนักเลย”
พร้อมฉัตรระบายยิ้มออกมา ก่อนจะก้มลงจูบปากอิ่มหนักหน่วง มือใหญ่ล้วงเข้าไปในใต้กระโปรงกอบ
