อัลแบร์โต้เดินเข้ามากอดรัดภรรยาคนสวยจากทางด้านหลังแนบแน่น ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ด้วยความรักใคร่
“คิดอะไรอยู่หรือ”
เพลงพิณระบายยิ้มออกมา แต่ก็ยังไม่ละสายตาจากท้องฟ้ากว้างเบื้องบนตรงหน้า “เพลงรู้สึกผิดต่อวิคกี้ค่ะ รู้สึกเหมือนกับตัวเองแย่งคนรักจากวิคกี้ เพลง...”
“อย่าพูดแบบนี้สิเพลง วิคกี้จะต้องมีความสุขต่างหากที่ฉันและเธอแต่งงานกัน อย่าเศร้า อย่าร้องไห้ เพราะหากเธอร้องไห้วิคกี้ก็จะไม่มีความสุข เชื่อฉันนะ เพลงพิณ” มือใหญ่หมุนร่างอรชรให้หันมาเผชิญหน้า ก่อนจะก้มลงจูบปากอิ่มเต็มหนักๆ
“แต่งงานกับฉันแล้วเราจะไปอยู่บราซิเลียด้วยกัน”
“ค่ะ เพลงจะแต่งงานกับคุณ แม้ว่าคุณจะไม่ได้รักเพลงก็ตาม”
อัลแบร์โต้ยิ้มกว้าง นิ้วแกร่งเชยคางมนเพื่อให้สาวน้อยประสานสายตากับตนเอง
“เคยบอกเมื่อไหร่กันว่าไม่รัก”
“แต่คุณอัลก็ไม่เคยบอกว่ารักนี่คะ แล้วจะให้เพลงคิดยังไง”
หล่อนเอ่ยตัดพ้อออกไปเสียงขึ้นจมูกแล้
