“รถมารับแล้วเพลง เสร็จหรือยังลูก”
เสียงของบิดาดังขึ้นที่หน้าประตูทำให้เพลงพิณยิ้มหวานก่อนจะเดินออกไปหาบิดา
“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณพ่อ”
“งั้นเราก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันฤกษ์”
นายพิทยาจูงมือบุตรสาวออกมาจากห้อง เดินลงบันไดมาด้วยรอยยิ้มเกลื่อนหน้า เพียงเพ็ญที่นั่งอยู่กับคนขับรถในห้องโถงเบะปากอย่างหมั่นไส้
‘เดี๋ยวพ่อก็จะเหลือแค่เพียงคนเดียวแล้วละค่ะ’
หญิงสาวคิดในใจอย่างชั่วร้ายก่อนจะรีบเชื้อเชิญทุกคนไปที่รถ เพราะคนของหล่อนส่งสัญญาณมาแล้วว่างานที่ได้รับมอบหมายนั้นสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
“พี่เพลงมาแล้ว งั้นก็ไปกันเถอะค่ะ” เพียงเพ็ญเดินนำทุกคนมาที่รถ ก่อนจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
“อุ๊ยตายแล้ว นั่น... ทำไมยางรถแบนแบบนั้นล่ะคะ”
คำพูดที่แสดงความตกใจเกินจริงของบุตรสาวคนเล็กทำให้นายพิทยาหน้าตื่นตกใจ รีบเดินเข้าไปมองและก็ได้เห็นว่าล้อรถทั้งสี่ล้อแบนแฟบทั้งหมด
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมล้อร
