นายพิทยาเดินกลับไปกลับมาด้วยความกังวลใจ เมื่อยังไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกสาวคนเล็กที่บอกจะขับรถตามมาเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ที่งานวิวาห์ของเพลงพิณกับอัลแบร์โต้เสร็จสิ้นลงแล้ว แต่เพียงเพ็ญก็ยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลย แม้เจ้าหล่อนจะนิสัยไม่ดีนักแต่ยังไงก็เป็นลูกสาวเขาจึงอดห่วงไม่ได้
“ยายเพลงขึ้นเครื่องไปบราซิลกับคุณอัลแบร์โต้แล้วใช่ไหมคุณพร้อม” เมื่อพร้อมฉัตรเดินกลับเข้ามาภายในบ้าน ชายสูงวัยจึงรีบเอ่ยถามขึ้น
“เครื่องออกไปแล้วครับ เพลงเสียดายมากนะครับที่คุณลุงไม่ได้ไปส่งเธอกับสามี”
“ลุงก็อยากไปอยู่นะคุณพร้อมก็รู้ แต่ติดที่ตอนนี้ยังหายายเพียงไม่พบน่ะสิ โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด หายไปนานแบบนี้มันน่าห่วงเหลือเกิน”
คำพูดที่เต็มไปด้วยความกังวลของนายพิทยายังไม่ทันจะจบประโยคดี เสียงกริ่งโทรศัพท์บ้านก็ดังขึ้นเสียก่อน พร้อมฉัตรรีบเดินไปรับสายให้
“สวัสดีครับ บ้านศุภกิจจานนท์ครับ” ชายหนุ่มกรอกเสีย
